--000-- Important statement - Some of those who are calling themselves as my so-called friends on the basis of acquaintance which has happened in a short duration of past time, behaved with me in past in a manner which was crossing over the limits of friendship in that time, vexatious, objectionable even after the frequent admonitions given by me, so I do not consider them as my friends who crosses over the limits of friendship. So I am not duty-bound to publish or answer their comments which are given on any of my blogs, or to answer their email, or to accept their friend invite on any of the social website like facebook, or to answer their messages sent through the comment form on blog. So please take a kind note that if it will be found out that the abovementioned persons tried to contact with me directly or indirectly by any types of means mentioned before or through any other person by incuring him / her inbetween or by maknig fake profile through it or by any other means, through the blog or through any other medium or if it will be found out that they have done any type of act which is vexatious for me, then proper action will be taken on it. Also by all this incidence the decision is taken that the right of publishing all the suspicious seeming comments given on the blog and the right of answering any of the suspicious seeming messages coming through the comment form is reserved, readers please take a kind note of it. ----- 00000 ----- महत्त्वाचे निवेदन - भूतकाळातील थोडक्या कालावधीकरता झालेल्या माझ्या ओळखीच्या आधारावर स्वतःला माझे तथाकथित मित्र म्हणवून घेणार्‍या काही जणांनी पूर्वी मी वारंवार समज दिल्यानंतरही, माझ्याशी तत्कालीन पद्धतीच्या मैत्रीच्या मर्यादा ओलांडणारे, मनस्ताप देणारे, आक्षेपार्ह वर्तन केले, त्यामुळे अशा मैत्रीच्या मर्यादा ओलांडणार्‍यांना मी माझे मित्र मानत नाही. त्यामुळे माझ्या कोणत्याही ब्लॉगवर आलेल्या त्यांच्या कॉमेंट्स प्रकाशित करणे किंवा त्यांना उत्तर देणे, किंवा त्यांच्या इमेलला उत्तर देणे, किंवा त्यांच्या फेसबुकसारख्या कोणत्याही सोशल वेबसाईटवर आलेल्या फ्रेंड इन्व्हाईटला ऍक्सेप्ट करणे, किंवा त्यांनी ब्लॉगवरील कॉमेंट फॉर्मद्वारा पाठवलेल्या निरोपाला उत्तर देणे यासाठी मी बांधील नाही. त्यामुळे उपरोल्लेखित व्यक्तिंनी आधी उल्लेख केलेल्या कोणत्याही प्रकारे किंवा दुसर्‍या एखाद्या व्यक्तीला मध्ये घालून तिच्याद्वारे किंवा बनावट प्रोफाईल तयार करून त्याद्वारे किंवा इतर कोणत्याही प्रकारे, ब्लॉग किंवा इतर कोणत्याही माध्यमातून माझ्याशी प्रत्यक्ष वा अप्रत्यक्ष प्रकारे संपर्क साधण्याचा प्रयत्न केल्याचे आढळल्यास किंवा मला मनस्ताप होईल अशा प्रकारचे कोणतेही कृत्य त्यांनी केल्याचे आढळल्यास, त्यावर योग्य ती कारवाई करण्यात येईल याची कृपया नोंद घ्यावी. तसेच या सर्व प्रकारामुळे ब्लॉगवर आलेल्या संशयास्पद वाटणार्‍या सर्व कॉमेंट्स प्रकाशित करण्याचे आणि कॉमेंट्स फॉर्मद्वारे आलेल्या संशयास्पद वाटणार्‍या कोणत्याही निरोपाला उत्तर देण्याचे अधिकार राखून ठेवण्याचा निर्णय घेण्यात आला आहे, याची वाचकांनी कृपया नोंद घ्यावी. --000--

Saturday, June 18, 2016

अंदमान ट्रीप - भाग ११ - सुरम्य एलिफंटा बीच आणि ग्लास बॉटम बोटीतली सफर

आधीचे भाग -
पुढे -

     ज्यांना सी वॉकची आणि स्कूबा डायव्हिंगची भीती वाटते, त्यांच्यासाठी या बीचवर स्नॉर्केलिंगची सुविधाही उपलब्ध होती. यात टायरच्या सहाय्याने फार खोल नसलेल्या पाण्यावर तरंगता येतं आणि तोंडाला लावलेल्या ट्यूबच्या सहाय्याने श्वास घेऊन मग पाण्याखाली काही सेकंद डोकं घालून पाण्याखालचे प्रवाळ आणि मासे पाहता येतात. आमच्या बोटीचे जे पैसे भरलेले होते, त्यानुसार आम्हांला एलिफंटा बीचवरचं स्नॉर्केलिंग मोफत करता येणार होतं. बीचच्या एका बाजूला जेमतेम कंबरभर उंचीच्या हिरव्यानिळ्या नितळ पाण्यात स्नॉर्केलिंग चालू होतं.

     या ट्रीपचे बेत आखत असतांना मी सी वॉक करण्यासाठी खूप उत्सुक होते, पण नेमकं ट्रीपला येण्याआधीच मी यापैकी कोणत्याही प्रकारच्या वॉटर स्पोर्टमध्ये सहभागी होऊ शकणार नाही, हे निश्चित झालं होतं. त्यामुळे आधी या सुंदर बीचवर नुसतीच चक्कर मारत, मी या बेटावरच्या प्रसिद्ध असलेल्या फ्रुट डिशचा आस्वाद घेतला. १०० रुपयांना मिळणाऱ्या या फ्रुट डिशमध्ये काकडी, अननस, पपई, कलिंगड, आंबा, केळ, द्राक्षं, पेर, सफरचंद, संत्र, गाजर या सगळ्या फळांमुळांच्या फोडींचा समावेश होता. यातली एखाददुसरा अपवाद वगळता, बहुतेक सगळी फळं इथे बाहेरून आणली गेली होती. फ्रुट डिश तयार करणाऱ्या विक्रेतीशी गप्पा मारतांना मला समजलं, की पर्यटकांप्रमाणेच इथल्या विक्रेत्यांनाही या बीचवर दुपारी तीन नंतर थांबता येत नाही. तयार झालेली फ्रुट डिश पाहिल्यावर जाणवलं, की इतक्या सगळ्या फळांचा समावेश असणारी ही पोटभरीची पूर्ण फ्रुट डिश खाणं माझ्यासाठी अवघडच होतं.

     फ्रुट डिश खाऊन झाल्यावर मी या निसर्गसुंदर बीचचं सौंदर्य कॅमेराबद्ध करत हिंडत होते. अंदमानमध्ये राधानगरचा समुद्रकिनारा हा सर्वात स्वच्छ म्हणून प्रसिद्ध असला, तरी त्यापेक्षाही नैसर्गिक सौदर्याने परिपूर्ण असलेला हा एलिफंटा बीच मला सर्वात जास्त आवडला. बीचवर असलेल्या झाडांमुळे बीचवर अजिबात गरम होत नव्हतं. वाळूवर पडलेल्या झाडांच्या वाळक्या पानांचा अपवाद सोडला, तर बीचवर स्वच्छता राखलेली होती. ठिकठिकाणी बांबूच्या विणलेल्या कचरापेट्या ठेवलेल्या होत्या. २००४ सालच्या त्सुनामीत इथलीही झाडं पडली होती, ती बीचवर तशीच ठेवल्याने बीचच्या नैसर्गिक सौंदर्यात अजून भरच पडलेली होती. झाडांच्या सावलीतून बीचकडे बघतांना अर्धवट किनाऱ्यावर, अर्धवट पाण्यात कोसळलेल्या, आडव्यातिडव्या पसरलेल्या झाडांचे पांढरट सुंदर आकार, त्यावर काही ठिकाणी वाढलेलं तपकिरी रंगछटेचं मॉस, पांढऱ्या वाळूच्या किनाऱ्यापासून पुढे असलेलं समुद्राचं आधी पारदर्शक, मग हिरवट आणि पुढे गडद निळं होत गेलेलं, तीन रंगछटांमधलं स्फटिकासारखं स्वच्छ दिसणारं, नितळ पाणी, समोरच्या उन्हामध्ये पाण्यावर हेलकावणाऱ्या रंगीबेरंगी रिकाम्या स्पीडबोटी, वॉटर स्कूटर्स आणि एका बाजूला स्नॉर्केलिंग करणाऱ्यांचे रंगीत पोशाख, बीचवर मर्यादित लोकं असल्याने जाणवणारा निवांतपणा हे सगळं पाहून आपण एखादं चित्र बघतो आहोत की काय, असा भास होत होता. समुद्राच्या पाण्यात गेल्यावर तिथल्या स्फटिकस्वच्छ अशा नितळ पाण्यात खालच्या वाळूवरचे प्रवाळ, शंख इत्यादी अगदी स्पष्ट दिसत होते. तिथे अगदी घोटाभर उंचीच्या पाण्यात पारदर्शक छोटे मासे माझ्या अगदी जवळ फिरत होते. पाण्यात दुसरं कोणी आलं, की ते मासे सुळ्ळकन दूर पळून जायचे आणि थोड्या वेळाने परत यायचे.
           
समुद्राचं नितळ, स्फटिकासारखं स्वछ पाणी आणि त्याच्या सोबतीने खुलणाऱ्या रंगछटा!
 
पायाच्या घोट्याएवढ्या उंचीच्या समुद्राच्या स्फटिकस्वच्छ, नितळ पाण्यात उभं राहिल्यावर खालच्या वाळूतले प्रवाळ, शंख इत्यादी अगदी स्पष्ट दिसत होते.
  
समुद्राच्या एका लाटेबरोबर आलेले पारदर्शक मासे माझ्याजवळ हिंडत होते. फोटोतले मासे कोणते आणि त्यांच्या सावल्या कोणत्या, हे पटकन सांगता येणं जरा कठीणच!
 
जरा स्थिर असणाऱ्या पाण्यात टिपलेले हे पारदर्शक मासे
  
स्नॉर्केलिंग
  
लाटांवर रंगलेला सूर्यप्रकाशाचा खेळ!
   
या फोटोतल्या वाळूवर समुद्राचं पाणीही आहे, हे फक्त एका बाजूने परावर्तीत होणाऱ्या प्रकाशामुळेच लक्षात येतंय. 
 
झाडांवर वाढलेलं मॉस
 
किनाऱ्यावर पडलेल्या झाडांच्या साथीने ठिकठिकाणी असं फोटोसेशन रंगलं होतं. झाडांच्या खोडांपलिकडे ग्लास बॉटम बोट दिसतेय, त्याच्या पलिकडे स्नॉर्केलिंग चालू होतं. 
 
झाडांच्या घनगर्द सावलीतून टिपलेलं बीचवरचं दृश्य!
 
     पाण्यातल्या त्या पारदर्शक माशांचे मॅक्रो लेन्सने फोटो काढावे म्हणून मी लेन्स घेण्यासाठी किनाऱ्यावर आले, तेवढ्यात जोशींनी मला, "ग्लास बॉटम बोटीतून चक्कर मारायला येणार का?" म्हणून विचारलं आणि आम्ही तिकडे गेलो. ग्लास बॉटम बोटीतून चक्कर मारण्यासाठी माणशी ३०० रुपये दर होता. पैसे घेणाऱ्या माणसाने सांगितलं, की "आज पाणी अगदी स्वच्छ, नितळ आहे आणि दुपारची वेळ आहे, त्यामुळे तुम्हांला पाण्याखालचं सगळं दृश्य स्पष्ट बघायला मिळेल." बोटीच्या कडेच्या भागात लोकांना बसण्यासाठी लाकडी फळ्या ठोकलेल्या होत्या आणि मधल्या रिकाम्या भागात, बोटीच्या तळाला काच लावलेली होती. आम्ही सहाजण त्या काचेच्या कडेला असलेल्या फळ्यांवर बसलो. आम्हांला घालण्यासाठी फुगलेली लाईफ जॅकेट्स देण्यात आली. लाईफ जॅकेट्स चढवून आम्ही खालच्या काचेकडे बघत होतो. खालच्या काचेवर ऊन येणार नाही असं आच्छादन बोटीवर घातलेलं होतं, त्यामुळे पाण्याखालचं दृश्य स्पष्ट दिसत होतं.

     बोट चालू झाली आणि आम्हांला काचेतून पाण्याखालचे विविध आकारांचे, प्रकारांचे प्रवाळ आणि शैवालं, लहानमोठ्या आकारांचे झुंडीने किंवा एकट्याने फिरणारे रंगीबेरंगी मासे, तारामासा (स्टारफिश) असे वेगवेगळे जलजीव दिसायला लागले. जशा जमिनीवर डोंगररांगा पसरलेल्या दिसतात, तशाच प्रकारे कमीजास्त उंचीचे प्रवाळ समुद्राच्या पाण्याखाली पसरलेले दिसत होते. पंख्यासारखे पसरलेले, फांद्यांप्रमाणे वाढलेले, कपासारखे खोलगट आकाराचे, दगडांसारखे गोलाकार दिसणारे असे वेगवेगळ्या रंगांचे प्रवाळ इकडेतिकडे पसरलेले दिसत होते. त्यातल्या काही प्रवाळांच्या हलणाऱ्या शुंडंकांमधून लहान केशरी मासे, काळे मासे, मध्यम आकाराचे काळे पिवळे पट्टेरी मासे, विदूषक मासे, मोठा काळपट मासा, मोरपिसासारखे जांभळट रंग असलेला मोठा मासा असे विविध प्रकारचे मासे त्यांचे अन्न शोधत फिरत असलेले दिसत होते. हे सगळं दृश्य बघण्याचा आनंद काही वेगळाच होता. मी त्या समुद्राखालच्या दृश्याचे फोटो घ्यायचा प्रयत्न केला, पण एकतर बोट हळू वेगात का होईना, पण चालू असल्याने प्रत्येक वेळी पाण्याखालच्या प्रवाळांची उंची कमीजास्त झालेली असायची आणि ग्लास बॉटम बोटीच्या काचेतून फोटो घ्यावे लागत असल्याने, ते फोटो धूसर येत होते, पण आम्हांला मात्र समुद्रतळाचं ते सगळं मनोवेधक दृश्य सुस्पष्ट दिसत होतं. ग्लास बॉटम बोट लोकांना साधारण दहा मिनिटं फिरवून आणत असल्याने, सी वॉक किंवा स्कूबा डायव्हिंगमध्ये समुद्राखालचे जेवढे जलजीव बघायला मिळतात, त्याच्यापेक्षा जास्त क्षेत्रातले जलजीव ह्या बोटीतून आपल्याला बघायला मिळतात. त्यामुळे जे लोक सी वॉक किंवा स्कूबा डायव्हिंग करू शकत नाहीत, त्यांनी ग्लास बॉटम बोटीतून अवश्य चक्कर मारावी आणि हा आनंददायी अनुभव घ्यावा.
      
ग्लास बॉटम बोटीतून सफर करतांना फोटोत प्रवाळ टिपण्याचा केलेला एक प्रयत्न! फोटोत प्रवाळ अस्पष्ट दिसत असला, तरी आम्हांला मात्र पाण्याखालचं दृश्य अगदी स्पष्ट दिसत होतं. 
      
काही ठिकाणी पाण्यात वरपर्यंत वाढलेले प्रवाळ अगदी बोटीच्या काचेलगत आल्यासारखे दिसत होते.
    
     आम्ही काहीजण बोटीतून फिरून आलो, पण धोंडकाकू मात्र कशातही भाग न घेता आमच्या सगळ्यांचं सामान सांभाळत बसल्या होत्या. या बीचवर बरेचसे लोक वॉटर स्पोर्ट्सवाल्या लोकांच्या काऊंटरसमोर त्यांचं सामान सोडून वेगवेगळ्या वॉटर स्पोर्ट्समध्ये भाग घेण्यासाठी जात होते आणि त्यांचं सामानही सुरक्षित राहिलेलं दिसत होतं. मात्र या सुंदर बीचवरची टॉयलेट्स दिसली तेव्हा, सिमेंटच्या कोब्यावर पत्र्यांचा आडोसा वापरून तयार केलेली टॉयलेट्स पाहून मला सखेद आश्चर्य वाटलं. टॉयलेट्स स्वच्छ होती, पण तिथे बाहेर पिंपात भरून ठेवलेलं पाणी आत घेऊन जावं लागत होतं. तसंच वॉटर स्पोर्ट्समध्ये सहभागी झालेल्या लोकांना तिथे आंघोळ करण्यासाठीही पिंपातून पाणी घ्यावं लागत होतं, ज्यांना शॉवर घ्यायचा होता, त्यांच्यासाठी एक रबरी नळी लावून शॉवरची सोय केली होती आणि या दोन्हीसाठीही असाच जेमतेम आडोसा तयार केलेला होता. टॉयलेट वापरण्यासाठी दहा रुपये शुल्क होतं. लोकांकडून पैसे घेऊन का होईना, पण तिथे व्यवस्थित बांधलेली टॉयलेट्स असायला हवीत असं वाटून गेलं. अजून काही दिवसांनी या सोयी तिथे झालेल्या दिसतील अशी माझी अपेक्षा आहे. या सुंदर बीचवरची एवढी एकच खटकण्यासारखी गोष्ट सोडली, तर बाकी आम्ही या बीचच्या सौंदर्याने मोहून गेलो होतो.

     अचानक जोशींनी आम्हांला, "आपण आता निघायचं का?" म्हणून विचारलं. आम्हांला परत जाणं भागच होतं, तरी या सुंदर बीचवरून इतक्या लवकर परत जावं असं मला वाटत नव्हतं. मात्र तिथून निघण्यापूर्वी सी वॉक करून आलेल्या माझ्या कुटुंबियांसाठी मी मुद्दाम फ्रुट डिशचं पार्सल विकत घेतलं आणि मगच आम्ही आमच्या 'सी क्वीन' बोटीकडे निघालो. या सुरम्य बीचचा निरोप घेत, आम्ही आठजण सगळयात आधी बोटीतून परत निघालो होतो. या परतीच्या प्रवासात तिथला निळाशार समुद्र मी पुन्हा एकदा डोळेभरून पाहून मनातल्या मनात साठवून घेतला.

सुरम्य एलिफंटा बीचचा निरोप घेतांना
                              
फ्रुट डिशचं पार्सल
 
     बोटीतला हा प्रवास संपवून, सकाळच्या समुद्रकिनाऱ्यावर परत आल्यावर तिथेच रेंगाळत किनाऱ्यावरचे प्रवाळ गोळा करणाऱ्या आम्हांला हॉटेलवर नेण्यासाठी लगेच टॅक्सी आली. हॉटेलच्या पोर्चमध्ये एका बाजूला लोकांना हातपाय धुण्यासाठी एका बादलीत पाणी आणून ठेवलेलं होतं. आम्ही हातपाय धुतले, तरी आत येणाऱ्या लोकांबरोबर थोडी तरी समुद्राची वाळू हॉटेलच्या फरशीवर येत होती. आदल्या दिवशी याच हॉटेलमधली आमची खोली झाडण्यासाठी कोणी फिरकलं नव्हतं, पण आता मात्र लगेच हॉटेलचा एक कर्मचारी येऊन स्वागतकक्ष झाडून घेत होता. आम्ही स्वागतकक्षात विसावलो, तोच पुन्हा एकदा सगळ्यांसमोर थंडगार वेलकम ड्रिंक आलं.
   

Saturday, June 4, 2016

अंदमान ट्रीप - भाग १० - एलिफंटा बीच आणि सी वॉक


आधीचे भाग -
पुढे -

     दुसऱ्या दिवशी पहाटेच उठून नातूकाका माझ्या भावाला बरोबर घेऊन निघाले आणि त्यांनी स्कूबा डायव्हिंग सेंटरमध्ये जाऊन त्यांच्या स्वतःच्या देखरेखीखाली सी.डी. नव्याने राईट करून घेतली. योगशिक्षक बर्वेकाकाही पहाटे चार वाजता उठून हॅवलॉक बेटावरच्या योगकेंद्रामध्ये लोकांना योग शिकवण्यासाठी गेले होते. (इतर दिवशी ते रोज पहाटे पोर्ट ब्लेअरवरच्या योगकेंद्रात योग शिकवण्यासाठी जात होते.) आम्ही सकाळी सात वाजेपर्यंत तयार होऊन नाश्त्यासाठी खाली आलो. इथल्या हॉटेलमध्ये नाश्त्यासाठी मांडलेल्या पदार्थांमध्ये चहा, ज्यूस, जाड डोसा, चटणी, सांबार, ब्रेड, बटर, जाम, पुऱ्या, छोले, कॉर्न फ्लेक्स, दूध, साखर, एक नॉनव्हेज पदार्थ अशा मोजक्याच पदार्थांचा समावेश होता. ज्यांना कॉफी हवी होती, त्यांच्यासाठी नंतर ऑर्डरनुसार कॉफी तयार करून दिली गेली. त्या दिवशी आमच्या खोल्या सोडायच्या असल्याने आम्ही नाश्त्यासाठी खाली येतांनाच, आमचं सगळ्यांचं सामान आम्हांला दिलेल्या जागेत जमा केलं होतं आणि खोलीच्या किल्ल्या काऊंटरवर जमा केल्या होत्या. आता निघतांना बहुतेकांजवळ फक्त वॉटर स्पोर्ट्सनंतर बदलावे लागणारे जास्तीचे कपडे, पाण्याच्या बाटल्या, पैसे इत्यादी असंच सामान होतं.

     तिथून आम्ही टॅक्सीने, एलिफंटा बीचवर जाण्यासाठी जिथून स्पीडबोटी सुटतात त्या समुद्रकिनाऱ्यावर गेलो. आमच्या चाळीस जणांच्या ग्रुपला स्पीडबोटींसाठी थोडी वाट बघावी लागणार होती. तोपर्यंत एका बाईने येऊन आम्हांला सी वॉकची माहिती दिली. मग एक बंगाली माणूस येऊन त्याच्याजवळच्या अंदमानच्या आदिवासींच्या सी.डी. ची जाहिरात करायला लागला. त्याला कोणी दाद देत नव्हते, तरी तो पुन्हा पुन्हा सी.डी. विकली जाईल या आशेने येत होता.

     आमच्या बोटी प्रवासासाठी तयार असल्याची सूचना मिळाली. तिथे असलेल्या बोटींच्या उपलब्धतेनुसार आम्हांला दहा आसनी, आठ आसनी, सहा आसनी अशा बोटी मिळणार होत्या. एलिफंटा बीचवर जातांना प्रत्येक बोटीत जे लोक बसणार होते, त्यांनी येतांना त्याच बोटीतून परत यायचं होतं. प्रत्येक बोटीला एलिफंटा बीचवर ठराविक वेळच थांबायची परवानगी असल्याने आम्हा सगळ्यांना दुपारी एक वाजेपर्यंत परत यायचं होतं. मी ज्या बोटीतून जाणार होते, ती 'सी क्वीन' नावाची आठ आसनी बोट होती. त्या बोटीतून मी आणि माझ्या कुटुंबियांबरोबर जोशी बंधू आणि त्यांच्या पत्नी प्रवास करणार होत्या. जोशी बंधुंनी त्यांच्या कानात भिकबाळी घातलेली होती. (ती भिकबाळी बघून मला मुंबईच्या शैक्षणिक क्षेत्रात उच्च पदावर काम करणाऱ्या एका व्यक्तीला फार वर्षांपूर्वी भिकबाळी घातलेलं बघितल्याची आठवण झाली.)

     स्पीडबोटीत बसल्यावर आम्हांला लाईफ जॅकेट्स घालायला दिली गेली. ती पूर्ण फुगवलेली लाईफ जॅकेट्स घातल्यावर बोजड वाटत होती, पण त्या खोल समुद्रात काही झालं असतं, तर तीच कामाला येणार होती. बोट चालू झाली आणि तिथल्या गडद निळ्या समुद्राचं पाणी पाहून आमचं भान हरपलं. बोटीच्या एका बाजूला हिरव्यागार झाडांनी भरलेलं बेट होतं, तर दुसऱ्या बाजूला क्षितिजापर्यंत पसरलेला निळाशार समुद्र होता. सागरसंपत्तीने समृद्ध अशा या रत्नाकर समुद्राचं इतकं निळंनिळं पाणी मी पहिल्यांदाच पाहत होते आणि ती निळाई अपूर्व होती. निळाशार समुद्र, वर निळं आकाश, अशा निळ्या रंगात हरपलेल्या आमच्या स्पीडबोटीमुळे पाण्यात दुधासारखा पांढराशुभ्र फेस उमटत होता. फेसाचा तो दुग्धधवल रंग पाहून अचानक मला क्षीरसागराची उपमा आठवली. मग वाटलं, की ज्या कोणी व्यक्तीने क्षीरसागरात पहुडलेल्या निळ्या देवाचं वर्णन पहिल्यांदा केलं असेल, त्या व्यक्तीच्या डोळ्यासमोर ते वर्णन करतांनाही असाच दुग्धधवल फेस येणारा निळा समुद्र असेल काय? वारंवार निर्माण होणाऱ्या लाटांमुळे दुग्धधवल फेस येणारा निळानिळा समुद्र, वर निळं आकाश आणि निळ्यानिळ्या समुद्रात तरंगत्या शेषशय्येवर शांत पहुडलेला निळाच देव या कल्पनेत किती काव्यात्मकता भरलेली आहे, हे मला पहिल्यांदाच जाणवलं. मग माझ्याबरोबर अंदमानला न आलेल्या काहीजणांनी नीलसमुद्राचं हे सुंदर दृश्य बघायला हवं होतं, असं मला तीव्रतेने वाटायला लागलं.


एलिफंटा बीचवर जाण्यासाठी स्पीडबोट निघाली.
नीलसमुद्रातला दुग्धधवल फेस
समुद्राच्या स्फटीकस्वच्छ पाण्यातली बोटींची स्पर्धा
निळं आकाश, निळा समुद्र - त्यात उठून दिसणारं पांढरं जहाज

अंदमानच्या सौंदर्याची चित्रफितीत टिपलेली ही एक किंचितशी झलक!

     त्याचवेळेला मागून येणारी एक स्पीडबोट आमच्या शेजारून गेली. त्यात आमच्याच ग्रुपचे काही लोक बसलेले होते. मग एकमेकांना पाहून हात हलवणं, शिट्ट्या वाजवणं वगैरे प्रकार चालू झाले. एखादी स्पीडबोट आमच्या बोटीच्या जवळून गेली, की त्यामुळे मोठी लाट तयार होऊन, त्या लाटेमुळे दोन्ही स्पीडबोटींना चांगलेच हेलकावे बसत होते आणि त्या भव्य समुद्रातल्या स्पीडबोटींच्या क्षुद्रत्वाची जाणीव होत होती. हा समुद्र मला अंदमानमधला सगळ्यात जास्त आवडलेला समुद्र होता. पण समुद्रातला हा प्रवास अखेर संपायचाच होता. स्पीडबोटीतून खाली उतरल्यावर मला समुद्राच्या घोटाभर उंचीच्या, स्फटिकासारख्या स्वच्छ, नितळ पाण्यातून खालच्या पांढऱ्या वाळूत उगवलेले हिरवे, पिवळे शैवाल दिसले. असे शैवाल दिसणं आणि तेही समुद्राच्या अगदी काठावर, हे फक्त प्रदूषणरहित स्वच्छ समुद्रकिनाऱ्याच्या बाबतीतच शक्य होतं.

     या बीचच्या एका बाजूला बीचवर भरपूर झाडं उगवलेली आहेत. तिथे सावलीतली जागा बघून एका कोरलेल्या लाकडाच्या ओंडक्यापाशी आम्ही आमचं सामान ठेवलं. आमच्या ग्रुपमधले सगळेजण तिथे जमा झाल्यावर मग सी वॉकला जाणाऱ्यांची तयारी चालू झाली. सी वॉकसाठी चुकून कोणी जास्तीचे कपडे बरोबर आणले नसतील, तर त्यांच्यासाठी बीचवर काही विक्रेते त्यांची कपड्यांची दुकानं थाटूनच बसलेले होते. सी वॉकसाठी आधी माणशी ३२०० रुपये घेतले गेले, त्यात सी वॉकच्या फोटोंची सी.डी.ही मिळणार होती. व्हिडिओ काढायचा असेल, तर त्यासाठी ७०० रुपये वेगळे भरावे लागणार होते, पण दोघांनी मिळून व्हिडिओसाठी पैसे भरले असते, तर त्यासाठी दोघांचे मिळून १००० रुपये द्यावे लागणार होते. आधी ह्या दराने सगळ्यांचे पैसे घेतले गेले, पण सी वॉक पूर्ण झाल्यावर आमच्या ग्रुपमधल्या लोकांचे (ग्रुप मोठा असल्याने) प्रत्येकी २०० रुपये परत दिले गेले.

     सी वॉकसाठी वेगळा ड्रेस दिला जात नाही. यात लोकांना लहान बोटींमधून एका मोठ्या बोटीवर नेण्यात येतं. तिथून लोकांना एकेक करून सी वॉकसाठी शिडीवरून खाली पंधरावीस फूट खोल असलेल्या समुद्राच्या पाण्यात उतरवलं जातं. पाण्यात उतरतांना उतरणाऱ्या व्यक्तीच्या डोक्यावर ३० किलो वजनाची ऑक्सिजन पुरवणारी काचेची हंडी ठेवली जाते. एका पाणबुड्या मदतनिसाच्या सहाय्याने त्या व्यक्तिला पाण्याखाली नेलं जातं. पाण्याखाली त्या हंडीचं वजन साधारण सात किलोएवढं जाणवतं. पाण्यात उतरतांना / चालतांना एखादी व्यक्ती तिरकी झाली, तरच हंडीत पाणी जाऊ शकतं, नाहीतर ऑक्सिजनच्या प्रेशरमुळे हंडीत पाणी येत नाही. त्यामुळे पाण्याखाली चालतांना आपलं डोकं सरळ राहील याची थोडी दक्षता घ्यावी लागते. पाण्याखाली गेल्यावर लगेच तिथले मदतनीस पाणबुडे त्या व्यक्तीला कसं वाटतंय, हे खुणा करून विचारतात.

     आमच्या ग्रुपमधल्या इतर लोकांबरोबर वयाने सर्वात ज्येष्ठ असणाऱ्या कोप्पीकर आजोबांनीही सी वॉक केला. सी वॉकसाठी पाण्याखाली नेलेल्या काही जणांनी पाणबुड्याला वर आणण्याची खूण केल्यामुळे त्यांना ताबडतोब वर आणलं गेलं. ज्यांनी काही किरकोळ कारणांमुळे किंवा चुकून वरती आणण्याची खूण केली होती त्यांना वरती आणल्यावर पुन्हा खाली नेलं गेलं. पाण्यात उतरतांना तिरकं झाल्याने हंडीत पाणी गेलं, म्हणून वरती आल्यावर कोणी पुन्हा सी वॉकसाठी पाण्यात उतरायला तयार झाले नाहीत, अशाही तुरळक घटना घडतात. आधी पाण्यात उतरून नंतर आपण सी वॉक करू शकणार नाही, असं एखाद्या व्यक्तीला वाटल्यास तिला वर काढलं जातं आणि त्या व्यक्तीचे पैसे परत केले जातात.

सी वॉक - समुद्राखालच्या अद्भुत दुनियेत मासे माणसांच्या अगदी जवळून जातात याचा अनुभव घेणारे दोन सदस्य 
  
     सी वॉकसाठी एका वेळी चारपाच लोकांना एकापाठोपाठ एक पाण्यात उतरवलं जातं. पाण्यातल्या त्या क्षेत्राभोवती संरक्षक जाळी लावलेली असते. ग्रुपमधल्या एखाद्या व्यक्तीच्या हातात माशांच्या खाद्याची पिशवी दिली जाते. मासे त्यांचा खाऊ खाण्यासाठी माणसांच्या अगदी जवळ येतात, कधीकधी माणसांना स्पर्शही करतात. मग एका मदतनीस पाणबुड्याबरोबर सगळेजण एकमेकांचे हात हातात धरून पाण्यातून पुढे जातात आणि पाण्यातल्या प्रवाळांची अद्भुत दुनिया त्यांना प्रत्यक्ष अनुभवायला मिळते. या काळात समोरचा दुसरा पाणबुड्या त्यांचे फोटो आणि व्हिडिओ घेत असतो. काही मिनिटांनी पाणबुड्या पुन्हा सर्वांना सराईतपणे वरती घेऊन येतो.