--000-- Important statement - Some of those who are calling themselves as my so-called friends on the basis of acquaintance which has happened in a short duration of past time, behaved with me in past in a manner which was crossing over the limits of friendship in that time, vexatious, objectionable even after the frequent admonitions given by me, so I do not consider them as my friends who crosses over the limits of friendship. So I am not duty-bound to publish or answer their comments which are given on any of my blogs, or to answer their email, or to accept their friend invite on any of the social website like facebook, or to answer their messages sent through the comment form on blog. So please take a kind note that if it will be found out that the abovementioned persons tried to contact with me directly or indirectly by any types of means mentioned before or through any other person by incuring him / her inbetween or by maknig fake profile through it or by any other means, through the blog or through any other medium or if it will be found out that they have done any type of act which is vexatious for me, then proper action will be taken on it. Also by all this incidence the decision is taken that the right of publishing all the suspicious seeming comments given on the blog and the right of answering any of the suspicious seeming messages coming through the comment form is reserved, readers please take a kind note of it. ----- 00000 ----- महत्त्वाचे निवेदन - भूतकाळातील थोडक्या कालावधीकरता झालेल्या माझ्या ओळखीच्या आधारावर स्वतःला माझे तथाकथित मित्र म्हणवून घेणार्‍या काही जणांनी पूर्वी मी वारंवार समज दिल्यानंतरही, माझ्याशी तत्कालीन पद्धतीच्या मैत्रीच्या मर्यादा ओलांडणारे, मनस्ताप देणारे, आक्षेपार्ह वर्तन केले, त्यामुळे अशा मैत्रीच्या मर्यादा ओलांडणार्‍यांना मी माझे मित्र मानत नाही. त्यामुळे माझ्या कोणत्याही ब्लॉगवर आलेल्या त्यांच्या कॉमेंट्स प्रकाशित करणे किंवा त्यांना उत्तर देणे, किंवा त्यांच्या इमेलला उत्तर देणे, किंवा त्यांच्या फेसबुकसारख्या कोणत्याही सोशल वेबसाईटवर आलेल्या फ्रेंड इन्व्हाईटला ऍक्सेप्ट करणे, किंवा त्यांनी ब्लॉगवरील कॉमेंट फॉर्मद्वारा पाठवलेल्या निरोपाला उत्तर देणे यासाठी मी बांधील नाही. त्यामुळे उपरोल्लेखित व्यक्तिंनी आधी उल्लेख केलेल्या कोणत्याही प्रकारे किंवा दुसर्‍या एखाद्या व्यक्तीला मध्ये घालून तिच्याद्वारे किंवा बनावट प्रोफाईल तयार करून त्याद्वारे किंवा इतर कोणत्याही प्रकारे, ब्लॉग किंवा इतर कोणत्याही माध्यमातून माझ्याशी प्रत्यक्ष वा अप्रत्यक्ष प्रकारे संपर्क साधण्याचा प्रयत्न केल्याचे आढळल्यास किंवा मला मनस्ताप होईल अशा प्रकारचे कोणतेही कृत्य त्यांनी केल्याचे आढळल्यास, त्यावर योग्य ती कारवाई करण्यात येईल याची कृपया नोंद घ्यावी. तसेच या सर्व प्रकारामुळे ब्लॉगवर आलेल्या संशयास्पद वाटणार्‍या सर्व कॉमेंट्स प्रकाशित करण्याचे आणि कॉमेंट्स फॉर्मद्वारे आलेल्या संशयास्पद वाटणार्‍या कोणत्याही निरोपाला उत्तर देण्याचे अधिकार राखून ठेवण्याचा निर्णय घेण्यात आला आहे, याची वाचकांनी कृपया नोंद घ्यावी. --000--

Monday, May 30, 2016

अंदमान ट्रीप - भाग ९ - राधानगरच्या बीचवर घालवलेली रम्य संध्याकाळ

आधीचे भाग -
पुढे -

     मंदिराचा शोध थांबवून आम्ही बीचवर जिथे परतलो होतो, तिथे जवळच काही अंतरावर आमच्या ग्रुपमधले काहीजण थांबलेले होते. ती जागा मुख्य बीचपासून थोडी दूर होती. आम्हीही तिथेच थांबायचं ठरवलं. तिथे अजिबात गर्दी नव्हती. झाडांजवळून तिथे येतांना वाळूत आम्हांला एक भलामोठा प्रवाळ सापडला. हाताच्या पंज्यापेक्षाही मोठ्या असणाऱ्या त्या प्रवाळाचं मानवी चेहऱ्याशी असणारं साधर्म्य जाणवत होतं. मग कोणाकोणाला असे प्रवाळाचे सुंदर नक्षी असलेले तुकडे गोळा करतांना पाहून मलाही प्रवाळाचे तुकडे गोळा करण्याचा मोह आवरला नाही. अर्थात नंतर ते प्रवाळ आम्हांला तिथेच हॉटेलवर सोडून द्यावे लागणार होते. मग एकीकडे समुद्राच्या निळ्या फेसाळ पाण्यात भिजत, अधूनमधून सगळ्यांचे फोटो काढत, रत्नाकर नाव सार्थ करणाऱ्या समुद्राच्या लाटांबरोबर येणारे प्रवाळांचे तुकडे गोळा करत आम्ही तिथल्या समुद्राचा मनसोक्त आनंद घेत होतो. मला मध्येच वाळूत पसरलेली एक शिंपल्याची जोडी दिसली. खेकड्यांनी तर वाळूत ठिकठिकाणी नक्षी उमटवून ठेवलेली होती. आमच्यातले काहीजण पाण्यात अजून थोडे पुढे गेले आणि पोहायला लागले. कीरकाकांनी पोहोतांना त्यांना सापडलेले प्रवाळांचे तुकडे मला आणून दिले.

हाताच्या पंज्यापेक्षाही मोठ्या असणाऱ्या या प्रवाळाच्या तुकड्याचं मानवी चेहऱ्याशी असणारं साधर्म्य!
    
हा एक छोटुकला नक्षीदार प्रवाळ!
     
वाळूतली नक्षी!
    
संपूर्ण किनाऱ्यावर जणू या नक्षीची रांगोळी घालून ठेवलेली होती.
     
फुलपाखरासारखी वाळूत पसरून बसलेली शिंपल्याची जोडी!
     
बालपणाची आठवण करून देणारा वाळूतला किल्ला
    
     समुद्राच्या पाण्यात भिजतांना राधानगरचा तो आकाशी निळा समुद्र पाहून मन प्रसन्न होत होतं. थेट क्षितिजापर्यंत पसरलेला आकाशी निळ्या रंगाचा अथांग समुद्र, समुद्रात दूरवर तरंगणाऱ्या दोनतीन बोटी, आमच्या दोन्ही बाजूंना दूरपर्यंत पसरलेला पांढऱ्या वाळूचा स्वच्छ समुद्रकिनारा, त्यात पांढराशुभ्र फेस घेऊन पायावर येणाऱ्या आकाशी निळ्या लाटा, आमच्या बाजूला अजिबात गर्दी नसल्याने पाण्याचा घेता येणारा मनसोक्त आनंद आणि पश्चिमेला कलणाऱ्या सूर्यामुळे आकाशात उधळले गेलेले सुंदर संध्यारंग निरखतांना वेळेचं हरवलेलं भान यामुळे आमचा वेळ कसा गेला ते कळलंच नाही.

आधी कलत्या दुपारच्या वेळी सूर्याच्या सूर्यप्रकाशाने समुद्र असा तेजाने झळाळून उठला होता.
         
समुद्राकडे पाठ करून समुद्राच्या पाण्यात उभं राहिलं, तर मात्र किनाऱ्यावरची ही सुंदर हिरवाई दिसत होती.
      
किनाऱ्यावर येऊन फुटणाऱ्या लाटेचा शुभ्रधवल फेस फोटोत टिपण्याचा हा एक प्रयत्न!
         
दूरपर्यंत पसरलेला स्वच्छ समुद्रकिनारा
     
दूरवर समुद्राच्या पाण्यात संथपणे तरंगणारी ही दोन होडकी!
      
     थोड्या वेळाने सूर्यास्ताची वेळ जवळ आली, तसे किनाऱ्यावरचे सुरक्षारक्षक पाण्यातल्या लोकांना पाण्यातून बाहेर यायची सूचना द्यायला लागले. आम्हीही पाण्यातून बाहेर येऊन सूर्यास्त पाहत होतो. क्षितिजापाशी असलेल्या ढगांमुळे थेट सूर्यास्त पाहता आला नाही, तरी सूर्य त्या ढगांआड जाईपर्यंत मी सूर्यास्ताचे फोटो काढतच होते. सूर्य दिसेनासा झाल्यावर मात्र आम्ही भराभर चालत तिथून बाहेर पडलो.

मावळणाऱ्या सूर्याला दोन बोटांच्या चिमटीत पकडायचा एक असफल प्रयत्न
         
सूर्याला हातात घेणंही काही सोपं नसतं!
    
       
       
           
          
         
सूर्य ढगांआड गेला आणि बीचवरून परतण्यासाठी लोकांची घाई सुरू झाली.
       
     बीचच्या प्रवेशद्वाराबाहेर काहीजण शहाळे विकत होते. दुपारी येतांना काहीजणांनी तिथे शहाळी विकत घेतली होती. मी तेव्हा तिथे नसल्याने, आता परततांना शहाळं विकत घेतलं. शहाळ्याच्या पाण्याला फार गोडी नव्हती, पण शहाळ्यात पाणी भरपूर होतं. मग आमचा सगळ्यांचा संध्याकाळचा चहा झाला. तिथून परत हॉटेलवर येऊन सगळेजण फ्रेश झाले. आमच्या खोलीत समुद्राच्या वाळूमुळे पायाला कचकच लागत होती, म्हणून "रुम क्लीनिंगसाठी कोणाला तरी पाठवा," असा काऊंटरवर फोन केल्यावर, चहाचे कप नेण्यासाठी हॉटेलचा एक कर्मचारी हजर झाला. त्याला रुम क्लीनिंग म्हणजे खोली झाडून घेण्यासाठी फोन केला होता, हे सांगितल्यावर तो गायब झाला. मग खोली झाडून घ्यायला नंतर कोणी आलंच नाही. त्याची वाट बघता बघता रात्रीची जेवायची वेळ होऊन गेली.

     रात्रीचं जेवण झाल्यावर आम्ही बाहेर चक्कर मारण्यासाठी निघालो, त्यावेळेपर्यंत तिथली सगळी दुकानं बंद झालेली होती, रस्त्यावरही एखादं दुसरं वाहन सोडल्यास कोणीही नव्हतं. तिथे रस्त्याशेजारी उंच फूटपाथ न बांधता, रस्त्याच्या कडेच्या भागात, रस्त्यालगत छोटे कठडे बसवून तो भाग पादचाऱ्यांना फूटपाथ म्हणून वापरता यावा, अशी सोय केली होती. वाटेत एका ठिकाणी आम्हांला बंगाली अक्षरात असलेली एक पाटी दिसली. त्या पाटीवर नेमकं काय लिहिलेलं आहे, याबद्दल आमची चर्चा झाली आणि शेवटी कोणा बंगाली वाचता येणाऱ्या व्यक्तीला ते विचारावं म्हणून आम्ही त्या पाटीचा फोटो काढून घेतला. नंतर आम्हांला कळलं, की नातूंच्या मुलीने अंदाज केला होता, त्याप्रमाणे त्या पाटीवर "हरे कृष्ण हरे कृष्ण, कृष्ण कृष्ण हरे हरे, हरे राम हरे राम, राम राम हरे हरे" (হরে কৃষ্ণ হরে কৃষ্ণ, কৃষ্ণ কৃষ্ণ হরে হরে, হরে রাম হরে রাম, রাম রাম হরে হরে) असं लिहिलेलं होतं.

बंगालीत लिहिलेली ही पाटी - "हरे कृष्ण हरे कृष्ण, कृष्ण कृष्ण हरे हरे, हरे राम हरे राम, राम राम हरे हरे" (হরে কৃষ্ণ হরে কৃষ্ণ, কৃষ্ণ কৃষ্ণ হরে হরে, হরে রাম হরে রাম, রাম রাম হরে হরে)
            
     आम्ही बाहेरून चक्कर मारून आलो. तोपर्यंत आमच्या ग्रुपमधले बहुतेकजण हॉटेलच्या स्वागतकक्षातच बसलेले होते. कानड्यांच्या मुलीला तिची स्कूबा डायव्हिंगची सी.डी. बघायची होती. त्यासाठी तिने हॉटेलच्या मॅनेजरकडे काऊंटरवरच्या कॉम्प्युटरवर सी.डी. बघायची परवानगी मागितली होती. मॅनेजरने परवानगी दिल्यामुळे आम्ही सगळेजण तिची सी.डी. बघायला थांबलो होतो. सी.डी. लावल्यावर लक्षात आलं, की त्या सी.डी.त तिच्याऐवजी दुसऱ्याच कोणाचे तरी फोटो आणि व्हिडिओ आहेत. अजून एका सीडी.ची अशीच गडबड झालेली होती. हा गोंधळ पाहिल्यावर मग सगळ्यांच्या स्कूबा डायव्हिंगच्या सी.डी. चेक केल्या गेल्या. काही जणांच्या सी.डी. बरोबर होत्या, तर काहींच्या सी.डी.त फोटो आणि व्हिडिओची गडबड झालेली होती. मग देवेंद्र गंद्रेंनी स्कूबा डायव्हिंग सेंटरच्या लोकांना फोन केल्यावर त्यांनी नव्याने सी.डी. राईट करून देण्याची हमी दिली.
   

Wednesday, May 25, 2016

अंदमान ट्रीप - भाग ८ - राधानगरचा बीच - शंकराच्या मंदिराच्या शोधात

आधीचे भाग -
पुढे -

     दुपारी साडेतीनच्या सुमाराला आम्ही पुन्हा बाहेर जाण्यासाठी तयार होऊन खाली आलो. आता आम्हांला जगातला सातव्या क्रमांकाचा बीच म्हणून प्रसिद्ध असलेल्या राधानगरच्या बीचवर जायचं होतं. हा बीच हॉटेलपासून जरा लांब अंतरावर होता. बीचवर जातांना मी कानडे आणि कुलकर्णी कुटुंबियांबरोबर एका टॅक्सीतून पुढे गेले. माझ्या कुटुंबातले बाकीचे सगळे मागच्या टॅक्सीतून येत होते. 

     आमच्या टॅक्सीच्या प्रवासात रस्त्याच्या दोन्ही बाजूंना असणारी सुपारीची आणि नारळाची झाडं दिसत होती. ती झाडं पाहून कानड्यांच्या मुलीने ड्रायव्हरला एकापाठोपाठ एक वेगवेगळे प्रश्न विचारायला सुरूवात केली. त्याने दिलेल्या उत्तरातून जे समजलं, ते असं, 'या बेटावर नारळ, सुपारी, तांदूळ इत्यादी पीकं घेतली जातात. आमच्या टॅक्सीचा ड्रायव्हर बंगाली होता. बेटावर काम करतांना दिसणारे बहुतेक लोक बाहेरून म्हणजे पश्चिम बंगाल किंवा तामिळनाडू मधून आलेले होते. बेटावरची व्यवस्था पाहणारा अधिकारी म्हणजे लेफ्टनंट गव्हर्नर. बेटावरच्या मूळ आदिवासी लोकांमध्ये काही तंटा झाला, तर ते लेफ्टनंट गव्हर्नरकडे न जाता, त्यांच्या मुखियाकडे जाऊन तो तंटा सोडवतात. इथल्या नोकऱ्यांमध्ये इथल्या मूळ लोकांकरता ज्या राखीव जागा ठेवलेल्या असतात, त्या जागांसाठी पुरेशी शैक्षणिक पात्रता असलेले मूळ लोक उपलब्ध झाले नाहीत, तरी इथल्या मूळ लोकांच्या संघटनेच्या दबावामुळे त्या जागांवर थोड्या कमी शैक्षणिक पात्रतेचे मूळ लोक भरावे लागतात. त्या जागांवर बाहेरून आलेल्या लोकांची भरती करता येत नाही.' ड्रायव्हरच्या ह्या तक्रारीत किती तथ्य आहे, हे मला माहित नाही. त्याशिवाय पोर्ट ब्लेअरप्रमाणे या बेटावरही प्रवाशांना फिरण्यासाठी भाड्याने बाईक घेता येतात, ही माहितीही ड्रायव्हरने दिली होती.

     आम्ही बीचवर पोहोचलो. आकाशी निळ्या रंगाचा समुद्र आणि किनाऱ्यावर पांढरी शुभ्र वाळू असलेला हा स्वच्छ समुद्रकिनारा दूरपर्यंत पसरलेला दिसला. ह्या समुद्रकिनाऱ्याच्या मुख्य भागात एका बाजूला लाकडाचे ओंडके कोरून लोकांना बसण्यासाठी सोय केली आहे, तसंच झावळ्यांचं छप्पर असलेले एकदोन मंडपही आहेत. बीचच्या बाहेरच्या बाजूला बसलेले फळविक्रेते सोडले, तर बीचवर कोणतेही इतर विक्रेते मला दिसले नाहीत. कलत्या दुपारच्या या वेळीही काही लोक तिथे पोहत होते, पण बीचवर फार गर्दी नव्हती. काही परदेशी लोकंही तिथे होते. त्यांच्याबरोबरच्या बिकीनी घातलेल्या परदेशी ललना कंबरेभोवती रिंग फिरवण्याचा खेळ खेळत होत्या, पण त्यांचे कपडे अगदीच तोकडे आहेत, हे पाहून बाजूला बसलेल्या पंधरावीस महाराष्ट्रीयन स्त्रीपुरुष लोकांचा घोळका मराठीत मोठ्याने अप्रत्यक्ष शेरेबाजी करत होता. त्या परदेशी ललनांनाही हे जाणवलं असणार, की ती शेरेबाजी त्यांनाच उद्देशून चालली आहे, पण त्यांनी त्याच्याकडे दुर्लक्ष केलं होतं. आपल्या शेरेबाजीचा कोणता प्रतिकूल परिणाम होतो, याचं भान त्या सुशिक्षित दिसणाऱ्या स्त्रीपुरुषांना नव्हतं आणि समजावून सांगितल्यावर ते ऐकतील असंही वाटत नव्हतं.

     तेवढ्यात मला पाठीमागून येणारे माझे कुटुंबिय आणि त्यांच्या बरोबर येणारे ग्रुपमधले काहीजण बीचच्या दुसऱ्या बाजूकडे जातांना दिसले, म्हणून मीही तिकडे वळले. तिकडच्या बाजूला शंकराचं मंदिर असल्याची पाटी लावलेली होती, म्हणून ते सगळेजण मंदिरात जायला निघाले होते. मग मीही त्यांच्याबरोबर तिकडेच निघाले. आम्ही झाडाझुडुपांमधून जाणाऱ्या एका रस्त्याने निघालो आणि परत बीचवरच येऊन पोहोचलो. त्याचवेळी आम्हांला समोरच्या झाडीतल्या रस्त्याने एक हत्ती त्याच्या माहूतांसोबत येत असलेला दिसला.

बीचवर हत्तीचं आगमन!
      
     बीचच्या त्या भागात वाळूपाठीमागच्या झाडांमधून पाण्याचा एक लहानसा प्रवाह येऊन त्याचं छोटंसं तळं तयार झालेलं होतं आणि त्याच्या आजूबाजूच्या जमिनीवर खारफुटीच्या वेली आणि वनस्पती पसरलेल्या दिसत होत्या. हत्तीचा माहूत त्याच्या मदतनीसासोबत हत्तीला त्या तळ्याकडे घेऊन गेला आणि त्याने हत्तीला आंघोळ घातली. त्या माहुताला, "इथे शंकराचं मंदिर कुठे आहे?" म्हणून विचारल्यावर त्याने, "इथे जवळच आहे." म्हणून उत्तर दिलं. मग तो माहूत ज्या रस्त्याने आला होता त्याच रस्त्याने परत निघाला. तिथेच मंदिर असावं ह्या अंदाजाने आम्ही सगळेजणही त्याच रस्त्याने निघालो.

किनाऱ्यालगतच्या झाडांमधून वाहत आलेला पाण्याचा प्रवाह आणि त्यातून पुढे आलेल्या खारफुटीच्या वेली
     
जगातला सातव्या क्रमांकाचा हा पांढऱ्या वाळूचा स्वच्छ समुद्रकिनारा आणि समुद्राचं निळसर पाणी
       
मदमस्त हत्तीची आंघोळ - स्वच्छ समुद्रकिनाऱ्यालगतच्या ह्या तळ्याजवळ मात्र जवळच झालेल्या कुठल्यातरी बांधकामाची रिकामी सिमेंटची पोती आणि काही प्लॅस्टिकच्या पिशव्यांचा कचरा पडलेला होता.
      
     आम्ही मंदिराच्या शोधात ज्या रस्त्यावरून जात होतो, त्या रस्त्याच्या नव्हे पायवाटेच्या दोन्ही बाजूंना भरपूर झाडंझुडपं होती. पुन्हा एकदा मोठमोठाल्या मुळ्या पसरलेले, उंचउंच खोडांचे जणू आकाशाला स्पर्श करू पाहणारे वृक्ष आणि त्यांच्याभोवती वाढलेली झुडपं अशी अंदमानची अनोखी वनस्पतिसंपदा पाहत आम्ही निघालो. ह्या झाडांकडे पाहिल्यावर अस्पर्शित अशा अंदमानच्या भूभागाचं निसर्गवैभव किती अफाट असेल ह्याची कल्पना येत होती. मध्येच झाडांवरचे वेगवेगळे पक्षी दिसत होते. मी त्यांचे फोटो घेण्याचा प्रयत्न केला, पण ते अजिबात स्थिर बसत नसल्याने, त्यांचे फोटो नीट येऊ शकले नाहीत.

पायवाटेवरून जातांना आजूबाजूला दिसणारी अजस्र झाडं! फोटोच्या खालच्या उजव्या कोपऱ्यातली व्यक्ती आणि तिच्यासमोरचं झाड यावरून झाडांच्या आकाराचा अंदाज येऊ शकेल. इथून पुढे कसलंतरी बांधकाम चालू होतं.
         
Scaevola taccada flower - एका खारफुटीच्या झाडाचं लक्षवेधक फूल
          
Scaevola taccada fruits - खारफुटीची फळं
         
अखेर झाडाच्या निष्पर्ण फांद्यांवर बसलेले दोन पक्षी मी दुरून का होईना फोटोत टिपलेच!
      
     आम्ही त्या पायवाटेने पुढची तीनचार वळणं पार करत पुढेपुढे जात होतो, पण ते शंकराचं मंदिर काही दिसेना. मघाचा हत्तीही आता कुठे गायब झाला होता, तोही दिसत नव्हता. एका बाजूला झाडं तोडून कसलंसं बांधकाम चालू असलेलं दिसत होतं. आता असेच पुढे चालत राहिलो, तर बीचवर असलेल्या आपल्या ग्रुपमधल्या बाकीच्या लोकांबरोबर आपली चुकामुक होईल, या विचाराने आम्ही मागे फिरून बीचवर आलो. मात्र आता बीचवर सरळ पुढे चालत गेलं, तर तिथे शंकराचं मंदिर असेल, असा विचार करून नातूकाका पुढे निघाले होते, पण त्यांच्या कुटुंबातले बाकीचे (आमच्याप्रमाणेच) पुढे यायला तयार नसल्याने, नाईलाजाने त्यांनाही थांबावं लागलं. बीचवरून सरळ पुढे गेलेल्या धोंड कुटुंबियांना मात्र शंकराचं दर्शन घडलं.
    

Tuesday, May 17, 2016

अंदमान ट्रीप - भाग ७ - स्कूबा डायव्हिंग आणि हिरवी पाल

आधीचे भाग -
पुढे -

     आम्ही खोलीत सामान ठेवून जरा वेळ बसलो असू तेवढ्यात ज्यांना स्कूबा डायव्हिंग करायचं होतं, त्यांना तयार होऊन खाली बोलावलं गेलं. मग बाकीचे लोक हॉटेलवर नुसतं थांबून काय करणार म्हणून त्यांनाही खाली बोलावलं गेलं. मग आमच्या ग्रुपमधले बहुतेक सगळेजण खाली आले आणि आम्ही पाच सहाचे लहान लहान गट करून टॅक्सीने बीचवर निघालो. बीचवरच्या नारळाच्या बनापाशी स्कूबा डायव्हिंगचं सेंटर होतं. बीचच्या पांढऱ्या शुभ्र वाळूत, नारळाच्या झाडांच्या सावलीत, स्कूबा डायव्हिंग करणाऱ्या लोकांना कपडे बदलण्यासाठी उभारलेल्या छोट्या खोल्या दिसत होत्या. त्यांच्यापुढच्या मोकळ्या जागेत, झाडांच्या सावलीत खुर्च्या टाकून आम्ही बसलो होतो. योगशिक्षक बर्वेकाकांनी तर कललेल्या नारळाच्या खोडावर आरामशीरपणे बसून घेतलं होतं. इथल्या नारळाच्या खोडांवर समृद्ध परिसंस्थेचं लक्षण असलेलं लायकेन आणि मॉस वाढलेलं दिसत होतं. आम्ही बसलो होतो तिथून समोरची खारफुटीची मोठाली झाडं दिसत होती, त्याच्यापुढे समुद्राचं निळ्या रंगाचं पाणी दिसत होतं.

नारळाच्या झाडांच्या सावलीतून आम्हांला समोरची खारफुटीची झाडं दिसत होती आणि त्याच्यापलिकडे समुद्र होता.
     
खारफुटीमागे असलेल्या समुद्राच्या निळ्या निळ्या पाण्याची नुसती झलक पाहूनच मन प्रसन्न होत होतं.
    
झाडांमधून समुद्राकडे जाणारा रस्ता - चिंचोळ्या सखल क्षेत्रात असलेल्या समुद्रापलिकडे बहुधा त्याच बेटाचा बाकीचा भाग दिसतोय.
      
स्कूबा डायव्हिंग करणाऱ्या लोकांची कपडे बदलण्याची सोय व्हावी म्हणूनच बहुधा ह्या खोल्या उभारलेल्या होत्या. इथे मुक्कामाची सोय होती की नाही, ते माहित नाही, पण अशा खोलीत रहाण्याचा अनुभव काही आगळाच असेल, हे निश्चित!
     
नारळाच्या खोडावर वाढलेलं मॉस.
     
जरा उंचावर उभारलेल्या ह्या आडोशाचा पाठीमागून घेतलेला फोटो
     
     थोड्या वेळाने एकजण स्कूबा डायव्हिंगची प्राथमिक माहिती सांगायला आला. स्कूबा डायव्हिंग साधारण चाळीस मिनिटं कालावधीचं असणार होतं. स्कूबा डायव्हिंग करण्यासाठी पोहोणं येत असण्याची काही गरज नसते. स्कूबा डायव्हिंगमध्ये तोंडावर बसवलेल्या उपकरणातून तोंडाने श्वास घ्यायचा असतो. तसंच स्कूबा डायव्हिंग करणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीबरोबर एक प्रशिक्षित स्कूबा डायव्हर येत असतो. तो स्कूबा डायव्हिंग करणाऱ्या व्यक्तीला धरून पाण्यात पुढे नेतो. त्यामुळे स्कूबा डायव्हिंग करणाऱ्या व्यक्तीने आपले हातपाय हलवायची गरज नसते. त्यादिवशी त्या सेंटरमध्ये मोजकेच प्रशिक्षित स्कूबा डायव्हर उपलब्ध असल्याने एका वेळी मोजक्याच लोकांचं स्कूबा डायव्हिंग होऊ शकणार होतं. मग स्कूबा डायव्हिंग करण्यासाठी जास्त उत्सुक असलेल्या काही लोकांनी त्यांचे फॉर्म भरले. या पहिल्या गटात पाटील कुटुंबिय आणि बर्वे कुटुंबियांसारख्या उत्साही ज्येष्ठ नागरिकांचा समावेश होता. मात्र त्या सगळ्यांचे फॉर्म भरण्याआधी स्कूबा डायव्हिंगच्या दराबद्दल सेंटरच्या लोकांशी घासाघीस होऊन स्कूबा डायव्हिंगचा माणशी २७०० रुपये दर ठरला होता. स्कूबा डायव्हिंगसाठी तयार झालेल्या लोकांना एका केबिनमध्ये नेऊन त्यांना श्वास घेण्याचं तंत्र, पाण्यात करायच्या खाणाखुणा, पाण्यात उतरल्यानंतर काय काळजी घ्यायची इत्यादी माहिती सांगण्यात आली आणि स्कूबा डायव्हिंगचे पोशाख देण्यात आले, मग ते स्कूबा डायव्हिंगसाठी गेले.

     इकडे आम्ही बाकीचे लोक नुसतेच गप्पा मारत बसलो होतो. तोपर्यंत दुपारी दीडची वेळ झाली होती. आता उरलेल्या लोकांना स्कूबा डायव्हिंग करायचं असेल, तर त्यापुढे हॉटेलवर जाऊन जेवायला फारच उशीर होईल, ह्याचा विचार करून गंद्रेंनी आम्हांला परत हॉटेलवर पाठवण्यासाठी फोन करून टॅक्स्या मागवल्या. तेवढ्यात मागच्या बाजूच्या खुर्च्यांवर बसलेल्या बायकांच्या किंचाळ्यांचे आवाज आले. तिथे एक हिरवी पाल आली होती, किंचाळण्याच्या आवाजामुळे घाबरून ती तिथून पळाली आणि आमच्या बाजूला बसलेल्या कीरकाकांच्या शर्टवर आली. कोणीतरी तिथून तिला झटकल्यावर ती थेट त्यांच्या हातावर आली, पण कीरकाकांनीही तिला अजिबात न हटकता हातावर तसंच स्थिर राहू दिलं. (त्यांचा पुतण्या साप आणि इतर प्राणी सहजतेने हाताळत असतो, हे नेहमी पाहत असल्याने ते त्या पालीला हातावर स्थिर ठेवू शकले.)

कीरकाकांच्या हातावर निश्चलपणे विसावलेली हिरवी पाल!
    
     आजपर्यंत कधीही न पाहिलेल्या अशा पोपटी हिरव्या रंगाच्या पालीला शांतपणे कीरकाकांच्या हातावर बसलेलं पाहून सगळ्यांनी आपापले मोबाईल / कॅमेरे सरसावले आणि त्या पालीचं फोटोसेशन चालू केलं. काही मिनिटांनी त्या पालीला असुरक्षिततेची जाणीव झाल्यावर ती पुन्हा हालचाल करायला लागली आणि मग कीरकाकांनी तिला जमिनीवर सोडून दिलं. पांढऱ्या वाळूत आल्याबरोबर पालीचा रंग गडद व्हायला लागला आणि ती नारळाच्या खोडावर चढली. पाल खोडावर स्थिर बसलेली पाहून मी कॅमेऱ्याला मॅक्रो लेन्स जोडली आणि त्या पालीचे मॅक्रो फोटो घेण्याचा प्रयत्न केला. तोपर्यंत पालीचा रंग बदलत जाऊन काळपट हिरवा झाला होता आणि ती झाडाच्या खोडावर सहजपणे दिसूनही येत नव्हती. अंदमान जैवविविधतेने किती समृद्ध आहे, ह्याची जाणीव त्या रंग बदलणाऱ्या पालीने आम्हांला करून दिली होती.

पाल वाळूत आली आणि लगेच तिचा रंग बदलून तिचे पाय वाळक्या पानांसारखे तपकिरी रंगाचे झाले, तर बाकीचं शरीर गडद हिरव्या रंगात बदलून गेलं, त्यामुळे तिथे एखादं झाडाचं लांबट पान पडलं असावं असा दुरून आभास व्हायला लागला.
    
झाडाच्या खोडावर चढलेल्या पालीचा मॅक्रो फोटो घेण्याचा केलेला एक प्रयत्न
     
मी मॅक्रो फोटो घेतेय हे लक्षात आल्यामुळेच की काय पालीनेही ठीकठाक सावरून बसत कॅमेऱ्याकडे बघणारी तिची छबी टिपण्याची एक संधी दिली. 
       
पालीच्या डोळ्याचा मॅक्रो फोटो घेतांना त्या डोळ्यात उमटलेलं नारळाच्या झाडांचं प्रतिबिंबही  कॅमेऱ्यात टिपता आलं.
                                                   
     आमचं समाधान होईपर्यंत पालीचे फोटो काढल्यावर आम्ही तिथून निघालो आणि टॅक्सीने हॉटेलवर परत आलो. तिथे जेवण मांडून तयारच असल्याने आम्ही लगेच जेवायला गेलो. ह्या हॉटेलमध्येही जेवणात सॅलड, लोणचं, पापड, भाज्या, भाताचा / पुलावचा एखादा प्रकार, एखाद्या प्रकारची दाल, रोटी, एक गोड पदार्थ, नॉन व्हेजिटेरियन लोकांसाठी एक किंवा दोन नॉनव्हेज पदार्थ इत्यादींचा समावेश होता. पदार्थ अगदी सणसणीत तिखट नव्हते, पण त्यात मोठ्या मिरच्यांच्या तुकड्यांचा सढळ हाताने वापर केलेला होता. पुलाव खातांना त्यात फरसबी (फ्रेंच बीन्स) आहे, असं समजून खावं आणि ती प्रत्यक्षात मिरची निघावी असंही झालं. इथल्या जेवणात प्रत्येक वेळी वेगवेगळा गोड पदार्थ दिला जात होता, त्यात एकदा शेवयांची खीर दिली गेली होती. गव्हाच्या शेवया हा पदार्थ इथे तसा दुर्मिळच!

     जेवणानंतर आम्हांला विश्रांती घ्यायला आणि टी.व्ही. बघायला बराच वेळ मिळाला. जे लोक स्कूबा डायव्हिंग करून आले होते, त्यांचं जेवण जरा उशिरा झालं. त्यानंतर खोलीवर येऊन, फ्रेश होऊन त्यांनीही जरा विश्रांती घेतली. अशा प्रकारे सगळ्यांनाच दुपारी थोडा वेळ का होईना आराम करता आला.
    

Wednesday, May 11, 2016

अंदमान ट्रीप - भाग ६ - क्रूझप्रवास... हॅवलॉक बेटावर आगमन


आधीचे भाग -
पुढे -

     दुसऱ्या दिवशी सकाळी तयार होऊन आम्ही सात वाजता नाश्त्यासाठी खाली आलो. ह्या हॉटेलमध्ये नाश्त्यासाठी नेहमीच भरपूर प्रकारचे पदार्थ ठेवलेले असायचे. चहा, कॉफी याबरोबर इडली / मेदूवडा / मसाला इडली / जाड डोसा यापैकी एक किंवा दोन पदार्थ, रायतं, चटणी, सांबार, दही, पुरीचा एखादा प्रकार, छोले, पोहे, उपमा, ब्रेड, बटर, जाम, कॉर्नफ्लेक्स, दूध, साखर, उकडलेली अंडी / एखादा नॉनव्हेज पदार्थ असा सगळा सरंजाम तिथे मांडून ठेवलेला असायचा. त्यापैकी पोहे आणि उपमा हे काहीजणांना थोडे कोरडे वाटले, पण दाक्षिणात्य पदार्थांनी त्यांची कसर भरून काढली. तसंच पहिल्या दिवशीच्या नाश्त्यात तिथे फ्रुट सॅलडही ठेवलेलं होतं.

     नाश्ता आटोपल्यावर थोड्याच वेळात आम्ही बसने बोटीच्या धक्क्याकडे निघालो. मॅक क्रूझ बोटीचा हा धक्का जवळच होता. तिथल्या प्रवेशद्वारावर आमच्या सगळ्यांच्या ओळखपत्रांची तपासणी होऊन मग आम्हांला सगळ्यांना आत सोडण्यात आलं. आमची तिकीटं देण्यात आली. आमची बोट धक्क्याला लागेपर्यंत आम्ही काही मिनिटं तिथल्या प्रतिक्षालयात बसलो. पावणेनऊच्या सुमारास बोट आल्यावर आम्ही तिकडे निघालो आणि तिथे जातांना समोर दिसणाऱ्या हिरव्यानिळ्या समुद्राच्या पाण्याच्या दर्शनाने माझं मन प्रसन्न झालं.

     बोटीच्या दाराशी उभे असलेले दोन क्रू मेंबर्स लोकांना बोटीत चढायला मदत करत होते. आमच्यापैकी बहुतेकांना बोटीच्या वरच्या मजल्यावरच्या डीलक्स क्लासमध्ये सीट मिळालेल्या होत्या. तिथे आमच्या ग्रुपचेच लोक जास्त असल्याने, "इथे आहेत त्या रिकाम्या सीटवर बसून घ्या, नंतर त्या सीटवर (सीट नंबर प्रमाणे) बसणारं कोणी आलं, तर नंतर सीट बदलता येतील." असं आम्हांला सांगितलं गेलं होतं आणि त्याप्रमाणे कोणी कुठेही बसले होते. नंतर काही इतर प्रवासी आल्यामुळे आम्हां दोघातिघाजणांना जागा बदलाव्या लागल्या. माझा भाऊ एका परदेशी बाईच्या सीटवर बसलेला होता, पण त्या सीटजवळच ए.सी. होता. ए.सी. जवळची सीट नको म्हणून त्या बाईला त्याऐवजी माझ्या भावाला सीट नंबर प्रमाणे मिळालेल्या सीटवर बसायचं होतं, पण त्याची सीट नेमकी कुठे आहे ते त्याने पाहिलेलंच नसल्याने त्याला ते काही सांगता येईना. (ते पाहून नक्कीच त्या बाईने मनातल्या मनात भारतीय लोकांच्या बेशिस्तीला नावं ठेवली असणार.) मग दुसऱ्या कोणीतरी उठून त्यांची सीट त्या बाईला देऊ केली आणि गोंधळ संपवला.

     मला खिडकीजवळची जागा मिळाली होती, पण खिडकीच्या काचेला गडद रंगाची फिल्म लावलेली असल्याने, बाहेरचं दृश्य काही खास दिसत नव्हतं. बोट चालू झाल्यावर ती पाण्यात चांगलीच हलत होती, हे आमच्या आरामशीर सीटवर बसूनही जाणवत होतं. बोटीच्या मधल्या भागात बसलेल्या लोकांना, कडेला बसलेल्या लोकांच्या तुलनेत कमी हेलकावे जाणवत होते. आता हॅवलॉक बेटापर्यंतचा दोन तासांचा बोटीचा प्रवास असाच होणार होता. त्या दरम्यान कोणाला बोट लागली तर त्यासाठी तिथे व्होमिटींग बॅग्जही ठेवलेल्या होत्या.

     मग समोरच्या भिंतीवर असलेले दोन टी.व्ही. चालू झाले आणि त्यावरून 'संकटसमयी सीटखाली असलेलं लाइफ जॅकेट कसं वापरायचं, इतर काय खबरदारी घ्यायची' याच्या सूचना देण्यात आल्या. मग अंदमानची थोडी माहिती दिली गेली, सी वॉकचा एक व्हिडिओ दाखवला गेला. तोपर्यंत बोटीवरच्या क्रू मेंबर्सनी डीलक्स क्लासमधल्या लोकांना खाद्यपेयांची पाकीटं वाटली होती. (प्रीमियम क्लासवाल्यांना खाद्यपेयांची पाकीटं दिली जात नाहीत, मात्र तिथल्या दुकानातून त्यांना हवे ते पदार्थ विकत घेता येतात.)

     एव्हाना क्रू मेंबर्स प्रमाणे काही प्रवासीही काहीतरी कारण काढून बोटीत इकडेतिकडे जायला लागले होते. समोरचं दार उघडून आत जाणारे क्रू मेंबर्स पाहून आमच्या ग्रुपमधल्या कोणीतरी विचारलं, की "आम्ही इथे आत काय आहे, ते पाहू शकतो का?" त्यांना आत जायची परवानगी मिळाली आणि ते तिथे आत काय आहे ते पाहून आले. मग ते बाहेर आल्यावर उगीचच इतरांना तिथे काय आहे, ते बघावंसं वाटलं. मग एकेक करत सगळे उठायला लागले आणि आत काय आहे, ते बघून यायला लागले. नंतर तिथे लोकांची रांगच लागली, क्रू मेंबर्स बिचारे एका वेळी तीनचार लोकांना आत सोडत होते. एव्हाना आमचा टी.व्ही. बघण्यातला इंटरेस्ट संपला होता. अर्ध्याहून अधिक लोक आत जाऊन आल्यानंतर शेवटचे आम्ही उरलेले काहीजण रांगेत उभे राहिलो.

     दारातून आत गेलं, की पुढे मोकळ्या डेकवरून समुद्र दिसेल अशी आमची कल्पना होती, प्रत्यक्षात तिथे आतमध्ये बोटीची कंट्रोल रुम होती. कंट्रोल रूममधल्या काचा फारच उंचावर होत्या आणि त्यातून समोरचा समुद्र जेमतेम दिसत होता. तिथे कप्तान आणि इतर क्रू मेंबर्स उंच खुर्च्यांवर बसून समोरच्या अत्याधुनिक मशिन्सच्या सहाय्याने बोट चालवत होते. रडार आणि समुद्रातले अडथळे टिपणाऱ्या इतर आधुनिक मशिन्समुळे त्यांना काचेतून बाहेर बघण्याची फारशी गरज वाटत नव्हती. अशा प्रकारे आमचा थोडा अपेक्षाभंग झाला, तरी त्यानिमित्ताने कंट्रोल रुम बघण्याचा एक वेगळा अनुभव मिळाला होता.

     पावणेअकराच्या सुमारास आमची बोट हॅवलॉक बेटावर पोहोचली आणि बोटीतून बाहेर आल्यावर पुन्हा आम्हांला समुद्राचं हिरवंनिळं सुंदर पाणी दिसलं. इथला धक्क्याभोवतालचा समुद्र मला सकाळी पाहिलेल्या पोर्ट ब्लेअरच्या समुद्रापेक्षाही जास्त सुंदर वाटला. अगदी धक्क्यालगत असूनही किनाऱ्याजवळचं समुद्राचं हिरवट पाणी अगदी स्वच्छ, नितळ दिसत होतं. त्या पाण्याखालचे प्रवाळ, मासे, शैवाल इत्यादी अगदी स्पष्ट दिसत होते. धक्क्याबाहेर येतांना पुन्हा सगळ्यांची ओळखपत्रं तपासली गेली. तिथून आम्ही बाहेर उभ्या असलेल्या टॅक्सीने हॉटेल किंग्डमकडे निघालो.

हॅवलॉक बेटावरचा धक्का
   
इथल्या समुद्राचं हिरवट निळसर पाणी पाहून मन एकदम प्रफुल्लित झालं.
    
समुद्राचं पाणी इतकं स्वच्छ आणि नितळ होतं, की पाण्याखालचे थेट किनाऱ्यापर्यंत वाढलेले प्रवाळही स्पष्ट दिसत होते.
      
     हॉटेल किंग्डममध्ये गेल्यावर लगेच समोर वेलकम ड्रिंक आलं, मग सगळ्यांना खोल्यांचं वाटप करण्यात थोडा वेळ गेला. हॉटेलच्या त्याच इमारतीत वेगवेगळ्या मजल्यांवर सगळ्यांना खोल्या दिल्या गेल्या होत्या. ज्यांच्या खोल्यांमध्ये तिसरी जास्तीची व्यक्ती असणार होती, त्यांना हॉटेलमधल्या पॅसेजच्या एका बाजूला असलेल्या प्रशस्त खोल्या दिल्या होत्या आणि ज्यांच्या खोलीत दोनच व्यक्ती असणार होत्या, त्यांना समोरच्या लहान खोल्या दिलेल्या होत्या. या हॉटेलमध्ये तिसरा जास्तीचा बेड देतांना त्याच्यासोबत कॉटही आणून दिली जात होती. (सहसा इतर हॉटेल्समध्ये जास्तीचा बेड जमिनीवर टाकला जातो, असा माझा अनुभव होता.)

     आमच्या ए.सी. खोलीत बेडच्या बाजूला असलेली साईड टेबल्स, रॉट आयर्नच्या खुर्च्या, एका छोटा टीपॉय आणि भिंतीत असलेलं दाराजवळचं कपाट असं फर्निचर होतं. कपाटापुढे भिंतीत एक ग्रॅनाईटची पट्टी बसवून टेबलसारखी सोय केली होती. खोलीतला आरसा मात्र काहीसा दाराजवळ होता. इथेही डासांसाठी मॉस्किटो रिपेलंट ठेवलेलं होतं. खोलीत फोन होता, त्याच्या जोडीला फ्रीजही होता. मात्र फ्रीजमधल्या वस्तू वापरल्यास त्यांचा वेगळा चार्ज भरावा लागणार होता. टी.व्ही. वर मोजकेच चॅनेल्स लागत होते आणि त्यात एकही मराठी चॅनेल नव्हता. खोलीच्या खिडक्यांवरचा पडदा बाजूला केल्यावर समोर फक्त झाडं दिसत असल्याने मोकळं वाटत होतं. आमच्या प्रशस्त खोलीच्या तुलनेत टॉयलेट अगदीच लहान होतं. तिथे कमोड आणि गिझरचा नळ अगदी जवळ असल्याने ते काहीसं अडचणीचं होत होतं, नळाला फक्त सकाळी गरम पाणी येत होतं आणि तेही सहा वाजता येत असल्याने त्या विशिष्ट वेळेव्यतिरिक्त इतर वेळेत आंघोळ करणाऱ्यांना गार पाण्याने आंघोळ करावी लागत होती, कपडे ठेवण्यासाठी असलेला स्टँड फार उंचावर होता आणि तो स्कूबा डायव्हिंग करून येणाऱ्यांचे कपडे वाळत घालण्याच्या दृष्टीने अपुरा होता (त्यासाठी रॉट आयर्नच्या खुर्च्यांचा उपयोग करावा लागत होता), बेसिनजवळ जास्तीचं सामान ठेवायला फारशी जागा नव्हती. आमच्या खोलीत टॉवेलव्यतिरिक्त दोन साबणाच्या वड्या आणि दोन शाम्पूची पाकीटं दिलेली होती.
   

Saturday, May 7, 2016

अंदमान ट्रीप - भाग ५ - चिडिया टापूच्या वनराईतून सूर्यास्त पाहतांना

आधीचे भाग -
पुढे -

     तिथून आमची बस चिडिया टापूकडे निघाली. रात्री नीट झोप झाली नसल्याने ह्या प्रवासात मात्र मला झोप लागली. गाडीच्या आवाजाने मला जाग आली तेव्हा आमची बस अरूंद रस्त्यावर समोरून येणाऱ्या वाहनाला जागा देण्यासाठी थांबलेली दिसली. रस्त्याच्या कडेला असलेल्या घनदाट जंगलातली अजस्र झाडं पाहून, या प्रवासात झोप लागल्याबद्दल मला हळहळ वाटायला लागली. झाडांच्या दाटीवाटीतून जाणाऱ्या त्या अरुंद रस्त्यावरून गाडी नेणं हे कौशल्याचंच काम होतं. चिडिया टापू जवळ आल्यावर रस्त्याच्या एका बाजूला असलेला समुद्रकिनाऱ्याचा भाग (बहुधा सूर्यास्त पाहण्यासाठीच) विकसित केला जात असलेला दिसला. पुढे चिडिया टापूपाशी गाड्या पार्क करण्यासाठी मोकळी जागा राखून ठेवलेली दिसली.

     चिडिया टापूवरून सूर्यास्ताचं दृश्य पाहता येतं. चिडिया टापूच्या बीचजवळ असलेली प्रचंड घेराच्या खोडांची, मोठमोठ्या मुळ्या जमिनीवर पसरलेली, आकाशाला भिडू पाहणारी अजस्र झाडं नव्हे वृक्षच पाहत आम्ही बीचकडे निघालो. तिथल्या काही झाडांची खोडं प्रचंड आकाराची होती, तर काही लहान खोडांची सरळसोट झाडं अगदी उंचच उंच वाढलेली दिसत होती. त्या झाडांचे फोटो काढतांना एखादं पूर्ण झाड फोटोत यावं म्हणून कॅमेऱ्यातल्या सेटिंग्सची कसरत करावी लागत होती. चिडिया टापूच्या या बीचचं वैशिष्ट्य म्हणजे २००४ साली त्सुनामी आल्यानंतर इथली मोठ्या प्रमाणात पडलेली झाडं न हलवता ती समुद्रात आणि किनाऱ्यावर तशीच ठेवलेली आहेत, किनाऱ्यावरच्या झाडांचे प्रचंड बुंधे कोरून प्रत्यक्ष त्या बुंध्यात किंवा बुंध्यावर लोकांना बसण्यासाठी सोय केलेली आहे. या पडलेल्या, कोरलेल्या झाडांमुळे या परिसराला एक प्रकारची नैसर्गिक शोभा आलेली आहे.

कोरलेल्या झाडाच्या बुंध्यात बसून त्याचा फोटो काढून घेण्याचा आगळावेगळा अनुभव!
    
     अशाच एका कोरलेल्या झाडाच्या बुंध्यात बसून आमचं काहीजणांचं फोटोसेशन झालं. फोटो काढत असतांना आम्हांला तिथल्या पक्ष्यांचे आवाज ऐकू येत होते, पण तिथल्या अजस्र झाडांमधून त्यातल्या एकाही पक्ष्याचं प्रत्यक्ष दर्शन होत नव्हतं. त्या परिसरातल्या कोरलेल्या झाडांचे आकार न्याहाळत काहीजण बीचकडे वळले, त्यातले काही पाण्यात शिरले, तर आमच्यासारखे काहीजण सूर्यास्त पाहण्यासाठी चांगली जागा निवडून तिथल्या कोरलेल्या आसनांवर बसले.

तिथले उंच वृक्ष असे फोटोत मावत नव्हते.
   
     इथेही समुद्राचं पाणी स्वच्छ आणि निळसर दिसत होतं, किनाऱ्यावरच्या पांढरट वाळूत पडलेली झाडांची वाळकी पानं सोडली, तर बीच अगदी स्वच्छ होता. बीचवर 'प्लॅस्टिकचा कचरा करू नये,' अशी सूचना देणारे फलक लावलेले दिसत होते. त्याप्रमाणे तिथे तशी स्वच्छताही राखलेली होती. फक्त तिथलं टॉयलेट वापरणाऱ्या काहीजणांकडून, 'जेमतेम आडोसा करून उभारलेल्या टॉयलेटमध्ये पाणी नाही' अशी ऐकलेली तक्रार सोडली, तर बाकी ती जागा तशी निसर्गसुंदर वाटली.

बीचवर पडलेल्या एका झाडाचा बुंधा!
      
चिडिया टापूवरचं निवांत वातावरण आणि अजस्र झाडांच्या जमिनीवर दूरवर पसरलेल्या मुळ्या
   
एकीकडे सूर्य पश्चिमेकडे कललेला असतांनाच झाडांच्या गर्दीतून दिसणाऱ्या निळ्या आकाशात फिकटसा चंद्र स्वतःचं अस्तित्व प्रकट करत होता.
    
तिथल्या काही झाडांचे बुंधे असे पिळवटलेले दिसत होते.
  
ढगांनी झाकोळलेल्या सूर्याच्या किरणांमुळे समुद्रात अशी प्रकाशमान रेघ उमटलेली दिसत होती.
    
झाडांच्या ह्या बुंध्यांवरून त्सुनामीत इथे किती नुकसान झालं असावं ह्याचा अंदाज येत होता.
    
  
     चिडिया टापूच्या शहरी गजबजाटापासून दूर, निसर्गसौंदर्याने समृद्ध असलेल्या बीचवरच्या वनराईच्या सान्निध्यात, पक्ष्यांच्या नाजूक कलकलाटात, पश्चिमेकडे कलणाऱ्या सूर्याला निवांतपणे न्याहाळत आम्ही भरपूर फोटो काढले. सोनेरी सूर्य हळूहळू खाली येत समुद्रापलिकडच्या डोंगराआड दिसेनासा झाला, प्रत्यक्ष सूर्यास्त व्हायला अजून काही मिनिटांचा अवधी होता. सूर्यास्तानंतर थोड्या वेळाने (संध्याकाळी सहा नंतर) तिथे कोणालाही थांबता येत नाही, याबाबतीत सुरक्षेचे नियम काटेकोरपणे पाळले जातात. त्यामुळे तिथल्या धूसर संधीप्रकाशात आम्ही लगेच तिथून बाहेर पडलो.

    
   
     
      
        
         
     
उधळलेल्या संध्यारंगांचा खेळ संपवत अखेर सूर्य डोंगराआड गेला आणि आम्ही तिथून बाहेर पडलो.
     
     तिथल्या प्रवेशद्वाराबाहेर फळं आणि शहाळे विकणारे काही विक्रेते बसले होते. पण आता सगळ्यांना वेध लागले होते, ते संध्याकाळच्या चहाचे! त्यासाठी आमची बस पुढे काही अंतरावर रस्त्याच्या कडेला असलेल्या चहाच्या टपऱ्यांपाशी थांबली. इथल्या टपरीवरचा आलं आणि गवती चहा घातलेला चहा, सकाळच्या गो एअरच्या पाणीदार चहापेक्षा कित्येक पटीने चांगला होता. चहाच्या टपऱ्यांच्या बाजूलाच शोभेच्या वस्तूंची दुकानं होती. काहीजण त्या दुकानात शिरले. तिथे शंख शिंपल्यांचा वापर करून बनवलेल्या आकर्षक वस्तू, निरनिराळ्या प्रकारचे मोठे शंख, नारळाच्या करवंट्या वापरून बनवलेल्या वस्तू, पिशव्या, टोप्या इत्यादी वस्तू विकायला ठेवलेल्या होत्या. त्याचप्रमाणे बहुधा मोती आणि पोवळ्याचे दागिनेही तिथे विक्रीला ठेवलेले असावेत. ट्रीपमध्ये शोभेच्या वस्तू घेतल्या जातात, पण बरेचदा त्या घरी नुसत्याच पडून राहतात, याचा अनुभव असल्याने, मी अगदी पहिल्याच दिवशी तिथे काही खरेदी करायचं टाळलं.

     खरेदी झाल्यावर तिथून आम्ही हॉटेलकडे निघालो. त्या दिवशीचं आमचं स्थळदर्शन संपलेलं होतं. त्या दिवशी विमानप्रवासामुळे बहुतेकांची झोप अपुरी झालेली असल्याने, हॉटेलवर गेल्यावर थोडा वेळ विश्रांती घेऊन सगळेजण जेवायला येणार होते. तसंच आमचा दुसऱ्या दिवसाचा मुक्काम हॅवलॉक बेटावर असणार होता, त्यामुळे तिथल्या मुक्कामापुरते आणि वॉटर स्पोर्ट्सनंतर बदलण्यासाठी लागणारे जास्तीचे कपडे एका लहान बॅगेत भरून बरोबर घ्यायचे होते. उरलेलं सगळं सामान पोर्ट ब्लेअरच्याच हॉटेलवर पॅक करून ठेवायचं होतं. त्याप्रमाणे सामान भरून, थोडी विश्रांती घेऊन सगळेजण जेवायला आले आणि जेवण झाल्यावर बहुतेकजण बाहेर फिरायला न जाता लवकर झोपण्यासाठी निघाले.