--000-- Important statement - Some of those who are calling themselves as my so-called friends on the basis of acquaintance which has happened in a short duration of past time, behaved with me in past in a manner which was crossing over the limits of friendship in that time, vexatious, objectionable even after the frequent admonitions given by me, so I do not consider them as my friends who crosses over the limits of friendship. So I am not duty-bound to publish or answer their comments which are given on any of my blogs, or to answer their email, or to accept their friend invite on any of the social website like facebook, or to answer their messages sent through the comment form on blog. So please take a kind note that if it will be found out that the abovementioned persons tried to contact with me directly or indirectly by any types of means mentioned before or through any other person by incuring him / her inbetween or by maknig fake profile through it or by any other means, through the blog or through any other medium or if it will be found out that they have done any type of act which is vexatious for me, then proper action will be taken on it. Also by all this incidence the decision is taken that the right of publishing all the suspicious seeming comments given on the blog and the right of answering any of the suspicious seeming messages coming through the comment form is reserved, readers please take a kind note of it. ----- 00000 ----- महत्त्वाचे निवेदन - भूतकाळातील थोडक्या कालावधीकरता झालेल्या माझ्या ओळखीच्या आधारावर स्वतःला माझे तथाकथित मित्र म्हणवून घेणार्‍या काही जणांनी पूर्वी मी वारंवार समज दिल्यानंतरही, माझ्याशी तत्कालीन पद्धतीच्या मैत्रीच्या मर्यादा ओलांडणारे, मनस्ताप देणारे, आक्षेपार्ह वर्तन केले, त्यामुळे अशा मैत्रीच्या मर्यादा ओलांडणार्‍यांना मी माझे मित्र मानत नाही. त्यामुळे माझ्या कोणत्याही ब्लॉगवर आलेल्या त्यांच्या कॉमेंट्स प्रकाशित करणे किंवा त्यांना उत्तर देणे, किंवा त्यांच्या इमेलला उत्तर देणे, किंवा त्यांच्या फेसबुकसारख्या कोणत्याही सोशल वेबसाईटवर आलेल्या फ्रेंड इन्व्हाईटला ऍक्सेप्ट करणे, किंवा त्यांनी ब्लॉगवरील कॉमेंट फॉर्मद्वारा पाठवलेल्या निरोपाला उत्तर देणे यासाठी मी बांधील नाही. त्यामुळे उपरोल्लेखित व्यक्तिंनी आधी उल्लेख केलेल्या कोणत्याही प्रकारे किंवा दुसर्‍या एखाद्या व्यक्तीला मध्ये घालून तिच्याद्वारे किंवा बनावट प्रोफाईल तयार करून त्याद्वारे किंवा इतर कोणत्याही प्रकारे, ब्लॉग किंवा इतर कोणत्याही माध्यमातून माझ्याशी प्रत्यक्ष वा अप्रत्यक्ष प्रकारे संपर्क साधण्याचा प्रयत्न केल्याचे आढळल्यास किंवा मला मनस्ताप होईल अशा प्रकारचे कोणतेही कृत्य त्यांनी केल्याचे आढळल्यास, त्यावर योग्य ती कारवाई करण्यात येईल याची कृपया नोंद घ्यावी. तसेच या सर्व प्रकारामुळे ब्लॉगवर आलेल्या संशयास्पद वाटणार्‍या सर्व कॉमेंट्स प्रकाशित करण्याचे आणि कॉमेंट्स फॉर्मद्वारे आलेल्या संशयास्पद वाटणार्‍या कोणत्याही निरोपाला उत्तर देण्याचे अधिकार राखून ठेवण्याचा निर्णय घेण्यात आला आहे, याची वाचकांनी कृपया नोंद घ्यावी. --000--

Tuesday, September 8, 2015

केरळ ट्रीप - काही अनुभव - भाग - ५ - मुन्नार - रमणीय संध्याकाळ, अस्वस्थ रात्र

पुढे - 

     जेवण झाल्यावर ड्रायव्हरने आम्हांला तिथून मुन्नारच्या उद्यानामध्ये नेलं. (मुन्नारमध्ये ठिकठिकाणी शोभिवंत फुलझाडांनी सजलेल्या रोपवाटिकाही दिसतात, पण तिथे गेल्यावर झाडं विकत घेण्याचा मोह झाला, तर परतीच्या विमान प्रवासात ती झाडं बाळगण्याची कटकट होईल, याचा विचार करून मी कोणत्याही रोपवाटिकेत जाण्याचं टाळलं. उद्यानात फुलं बघून ती कसर काही प्रमाणात भरून निघणार होती.) उद्यानाचं प्रवेशशुल्क आणि उद्यानात कॅमेऱ्याने फोटो काढण्याचं शुल्क भरून आम्ही आमची तिकीटं घेतली आणि उद्यानात प्रवेश केला. तिथे सुरूवातीला वेगवेगळ्या प्रकारची फुलझाडं लावलेली होती, त्यांच्या फुलांचे फोटो काढत आम्ही रमतगमत पुढे निघालो. पुढे लाॅन लावलेलं होतं, तिथून मुन्नारच्या परिसरातले चहाचे मळे असलेले डोंगर दिसत होते. डोंगरांच्या शिखराभोवती धुकं दिसत होतं. ते दृश्य फार छान दिसत होतं.

मॅक्रो लेन्स वापरून काढलेला फुलांचा फोटो
  
  
साध्या लेन्सने काढलेल्या फोटोमधली लहान फुलं
  
मॅक्रो लेन्समुळे लहान कळ्याही अशा मोठ्या भासू लागल्या
  
  

     लाॅनवरच्या पायवाटेतून चालतांना आम्हांला पुढे बांधलेला छोटासा तलाव दिसला. त्या तलावात वॉटर झॉर्बिंगच्या खेळासाठी सोडलेला एक रिकामा पारदर्शक फुगा दिसला. त्या तलावाच्या काठावर बसून एक माणूस पंपाने अजून एक फुगा फुगवत होता, तिथे चारपाच जणांची गर्दी दिसत होती. तिथे काय चाललं आहे ते बघण्यासाठी मीही उत्सुकतेने तिकडे वळले.

     तलावापाशी जो फुगा फुगवला जात होता, त्या फुग्यात पाचसहा वर्षांची एक मुलगी एकटीच उभी होती, त्या मुलीचे आईवडील तलावाच्या काठापाशी उभे होते. सुरूवातीला ती मुलगी तिच्या आईवडीलांना फुग्यातून हात करून टाटा करत होती. जसा फुगा हवेने मोठा व्हायला लागला तसं त्या मुलीला त्या गोलाकार फुग्यात उभं राहणं कठीण व्हायला लागलं. मध्येच ती खाली घसरली आणि तिला पुन्हा नीट उभं राहता येईना, तेव्हा मात्र ती घाबरली आणि तिने फुग्यातच आईऽऽऽ करून मोठ्यानं भोकाड पसरलं. तिचं ते रडणं पाहून तिच्या आईवडीलांनी फुगा फुगवणाऱ्या माणसाला तिला बाहेर काढायला सांगितलं. त्या माणसाने तिला लगेच बाहेर काढलं, पण ती मुलगी घाबरलेली असल्याने तिचं रडणं काही कमी होईना. फुगा फुगवणाऱ्या माणसाने त्या मुलीच्या आईवडीलांना विचारलं, की फुगवलेल्या फुग्यात त्यांच्यापैकी कोणाला जायचं आहे का, तर त्या दोघांनीही नकार दिला. ज्यांची स्वतः त्या फुग्यात जायची तयारी नव्हती अशा त्या पालकांनी नेमका काय विचार करून त्यांच्या इतक्या लहान मुलीला एकटीला त्या फुग्यात पाठवलं असावं, हे काही मला समजेना. धन्य ते आईवडील आणि असे आईवडील लाभले म्हणून धन्य ती मुलगी!

   
   

     तिथून पुढे गेल्यावर मोकळ्या लॉनवर लहान मुलांसाठी झोके लावलेले दिसले. काही झोके झाडाला टांगलेले होते. तिथून जवळच बसण्यासाठी काही बाक ठेवलेले होते. तिथून थोड्या अंतरावर पुन्हा एक छोटा तलाव होता, त्या तलावाच्या मध्यभागी एक छत्रमंडप होता, त्या छत्रमंडपात जाण्यासाठी एका छोटा पूल तयार केलेला होता. तलावात कमळांची पानं पसरलेली दिसत होती. त्याच्यापुढे आम्ही गेलो नाही. उद्यानाच्या एका बाजूने एका टोकापासून दुसऱ्या टोकापर्यंत पाण्याचा प्रवाह वळवलेला होता. लॉनवर एकमेकांचे भरपूर फोटो काढत आम्ही त्या पाण्याच्या प्रवाहापर्यंत आलो. फोटो काढण्याच्या नादात माझ्या कॅमेऱ्याचे सेल संपले होते. अखेर उद्यान बंद होण्याच्या सुमारास आम्ही त्या उद्यानातून बाहेर पडलो. तोपर्यंत हलका पाऊस चालू झाला होता. आम्ही तिथल्या जवळच्या कॉफीशॉपमध्ये कॉफी घ्यायला गेलो आणि जोरात पाऊस सुरू झाला.

     कॉफी घेऊन आम्ही गाडीत बसलो आणि पावसाचा एकूण रागरंग पाहून आता कुठेही न जाता थेट हॉटेलवर जायचं असं ठरवून हॉटेलकडे निघालो. पाऊस मध्येच थांबत होता, मध्येच पुन्हा पावसाची रिपरिप चालू होती, ढगांचा कडकडाटही सौम्यपणे ऐकू येत होता. त्या दिवशी गाडीत आमच्या गप्पांमध्ये जेव्हा ग्लेनमोअर हॉटेलचा विषय निघाला, तेव्हा ड्रायव्हर म्हणाला, की 'ग्लेनमोअर हॉटेलला पार्किंगचा प्रॉब्लेम असल्याने त्यांची कंपनी त्या हॉटेलमध्ये प्रवाशांचं बुकींग करत नाही. पण ग्लेनमोअर हॉटेलपेक्षाही तीव्र चढावर असलेलं एक हॉटेल मुन्नारमध्ये आहे, तो तीव्र चढ चढून जे ड्रायव्हर त्या हॉटेलपर्यंत गाडी आणतात, त्या ड्रायव्हरना हॉटेलतर्फे फ्री जेवण दिलं जातं.' पुढे त्याने असंही सांगितलं, की 'ग्लेनमोअर हॉटेलचा कुक काल रात्रीच ते हॉटेल सोडून निघून गेला होता, त्याला पगार वाढवून हवा होता आणि मालक पगार वाढवायला तयार नव्हता. वास्तविक इतक्या कमी क्षमतेचं हॉटेल आणि तेही अशा उतारावर वसलेलं असतांना मालकाने निदान चांगल्या स्वयंपाकावर भर देणं आवश्यक होतं.' पुढे ड्रायव्हरने आम्हांला सूचना दिली, की 'आदल्या दिवशी ग्लेनमोअर हॉटेलमध्ये असलेले बाकीचे प्रवासी सकाळीच चेक आऊट करून निघणार होते आणि तिथे रात्री फक्त आमचा ग्रुपच असणार होता.'

     परतीचा प्रवास करून अखेर आमची गाडी काल जिथे थांबली होती, तिथे आली. तिथे आदल्या रात्रीप्रमाणेच लाऊडस्पीकरवर दणदणाटी सुरातलं गाणं लावलेलं होतं. तिथून हॉटेलवर फोन लावायचा प्रयत्न केला, तर तो लागेना. शेवटी ड्रायव्हरने त्याच्या जवळ असलेला हॉटेलचा दुसरा फोन लावून आमच्यासाठी गाडी पाठवायला सांगितली. हॉटेलच्या गाडीने आम्ही हॉटेलवर आलो, तेव्हा तिथे आमच्याशिवाय दुसरं कोणीच नसल्याने तो सगळा परिसर सुनासुना वाटत होता.

     दुसऱ्या दिवशी आम्हांला अलेप्पीला हाऊसबोटीतल्या मुक्कामासाठी जायचं असल्याने, ग्लेनमोअर हॉटेलमधून सकाळी साडेसातपर्यंत चेक आऊट करून निघणं आवश्यक होतं, तशी आगाऊ सूचना देण्यासाठी आम्ही रिसेप्शनवर गेल्यावर आम्हांला सांगण्यात आलं, की 'इतक्या सकाळी आम्हांला चहा आणि ब्रेकफास्ट मिळणार नाही.' इतक्या लवकर ब्रेकफास्ट मिळावा अशी आमचीही अपेक्षा नव्हती, त्यामुळे आम्ही त्यांना 'आम्हांला चहा आणि ब्रेड बटर इतकंच दिलं तरी चालेल,' म्हणून सांगितलं, तिथला माणूसही तेवढं देऊ असं म्हणाला. लगेच त्या माणसाने आम्हांला 'आता रात्रीच्या जेवणाचं काय?' हेही विचारलं. त्यावेळी जेमतेम साडेसात वाजले होते. आम्ही 'थोड्या वेळात जेवणाचं काय ते सांगतो' असं म्हणून आमच्या खोलीवर आलो.

     जरा वेळात फ्रेश होऊन आम्ही सगळे एकत्र जमलो आणि रात्रीच्या जेवणाची काय ऑर्डर द्यायची याचा विचार करायला लागलो. आमच्यापैकी काहीजणांना भूक होती, तर काहीजणांना दुपारचं जेवण उशीरा झाल्याने जेवायचं नव्हतं. शेवटी ज्यांना भूक होती त्यांच्यासाठी आलू पराठे, जिरा राईस आणि मटार पनीर अशी ऑर्डर दिली. थोड्याच वेळात हॉटेलचा माणूस आला आणि म्हणाला की 'पनीर असलेली कोणतीही भाजी देता येणार नाही.' मग त्याला आम्ही मेनूकार्डावरच्या दुसऱ्या भाजीचं नाव सुचवलं, तर तीही देता येणार नाही, म्हणून त्याने सांगितलं. शेवटी बऱ्याच चर्चेअंती आलू पराठा आणि जिरा राईस यांच्याबरोबर खाता येईल अशी ग्रेव्ही असलेली एक भाजी देता येईल, असं त्याने सांगितलं आणि आम्ही सुटकेचा निश्वास सोडला.

     जेवण तयार होऊन येईपर्यंत वाट बघतांना आम्हांला त्या हॉटेलवर फारच सुनंसुनं आणि अस्वस्थ वाटत होतं. तिथे आमच्याशिवाय दुसरं कोणी नव्हतं, हे एक कारण होतंच, त्यात आमच्या बुकींग केलेल्या कॉटेज एकमेकींना लागून नव्हत्या, मधल्या काही कॉटेज मोकळ्या होत्या हेही अजून एक कारण होतं. आमचं सगळं बुकींग एकाचवेळी न केल्याने असं झालं होतं. तशाच अस्वस्थ मनस्थितीत आम्ही सगळे डायनिंग हॉलमध्ये येऊन बसलो. जेवण ठीक होतं, फक्त बटाट्याच्या परोठ्यात बटाट्याशिवाय थोडा कांदाही घातलेला दिसत होता. आमचं जेवण होत असतांनाच हॉटेलची गाडी वरच्या रस्त्यावरून खाली आलेली दिसली आणि त्यातून काही बायका खाली उतरतांना दिसल्या. आता आम्हांला हॉटेलवर कोणाची तरी सोबत आहे असा विचार आम्ही करतोय, तोच अजून एक कार त्या रस्त्यावरून खाली आली आणि जीपमागे असलेल्या तीव्र उतारावर थांबली. त्या कारमधून एक मध्यमवयीन जोडपं आणि एक कृश अंगकाठीची वृद्ध स्त्री असे तिघे बाहेर आले. त्या वृद्ध स्त्रीला त्या तीव्र उतारावरून पाय पुढे टाकून खाली येता येईना. इतरांच्या मदतीने कशीबशी ती खाली उतरून आली. ते पाहून माझ्या मनात आलं, की हे हॉटेल वृद्ध लोक आणि अगदी तान्ह्या मुलांनी राहण्यायोग्य नाही.

     आमचं जेवण आटोपल्यावर मी तिथल्या गार्डनमध्ये थोडावेळ फिरत होते, तेव्हा मला मघाशी आलेले सगळेजण डायनिंग हॉलमध्ये बसलेले दिसले. त्यापैकी मध्यमवयीन जोडप्याबरोबर जी वृद्ध स्त्री होती, तिच्याबरोबरचे दोघेजण तिला मेनूकार्डावरचे कोणते पदार्थ उपलब्ध आहेत, ते सांगत होते. त्या दोघांचं बोलणं ऐकून तिच्या लक्षात आलं, की त्यादिवशी तिला खाण्यायोग्य असा एकही पदार्थ तिथे उपलब्ध होऊ शकणार नव्हता. मग त्या दोघांनी तिला दुसरं काहीतरी खाण्याबद्दल सुचवलं, त्यावर त्या स्त्रीने हातवारे करत, 'तुम्ही तुम्हांला काय हवं ते खा, मी इथे काही खाण्यापेक्षा उपास करेन,' अशा अर्थाचं काहीतरी बोलत, 'जय श्रीकृष्ण' म्हणून हात जोडले. दुर्दैवाने हॉटेलचा परिसरही असा होता, की बाहेर जाऊन काही खाऊन येणं सहज शक्य नसल्याने त्या बाईला खरोखर उपाशी रहावं लागणार होतं. वेबसाईटवरून हॉटेलचं बुकींग केलं जातं, तेव्हा अशा गोष्टींकडे हमखास दुर्लक्ष होतं.

     दुसऱ्या दिवशी सकाळी लवकर निघायचं असल्याने आम्ही लवकर झोपलो. मी ज्या खोलीत झोपले होते, त्या खोलीत रात्री दोन-अडीचच्या सुमारास एखादी गोष्ट विजेच्या तारेवर आपटल्यामुळे येतो तसा फटाक करून शाॅर्ट सर्कीट झाल्याचा आवाज आला आणि आमची झोप उडाली. तो आवाज ज्या लॅॅम्पशेडमधला दिवा लागत नव्हता त्याच लॅॅम्पशेडच्या दिशेने आला होता, पण तिथे बाहेर काही दिसत नव्हतं. थोड्या वेळात तिथे नेमकं काय झालं असेल, ते माझ्या लक्षात आलं, लॅॅम्पशेडमध्ये बल्ब नव्हता, म्हणून त्यातला दिवा लागत नव्हता. खोलीतल्या टू वे स्विचमुळे बहुधा त्या लॅॅम्पचं कोणतंतरी बटण चालू राहिलं असावं आणि खोलीत मुक्तपणे विहरणाऱ्या पतंगापैकी एखादा पतंग त्या लॅॅम्पच्या उघड्या होल्डरवर बसला असावा आणि त्यामुळे त्याला विजेचा झटका बसून शाॅर्ट सर्कीट झाल्याचा आवाज आला असावा. तो आवाज आल्यानंतर रात्री पुन्हा नीट झोप लागणं कठीणच होतं.

No comments:

Post a Comment