--000-- Important statement - Some of those who are calling themselves as my so-called friends on the basis of acquaintance which has happened in a short duration of past time, behaved with me in past in a manner which was crossing over the limits of friendship in that time, vexatious, objectionable even after the frequent admonitions given by me, so I do not consider them as my friends who crosses over the limits of friendship. So I am not duty-bound to publish or answer their comments which are given on any of my blogs, or to answer their email, or to accept their friend invite on any of the social website like facebook, or to answer their messages sent through the comment form on blog. So please take a kind note that if it will be found out that the abovementioned persons tried to contact with me directly or indirectly by any types of means mentioned before or through any other person by incuring him / her inbetween or by maknig fake profile through it or by any other means, through the blog or through any other medium or if it will be found out that they have done any type of act which is vexatious for me, then proper action will be taken on it. Also by all this incidence the decision is taken that the right of publishing all the suspicious seeming comments given on the blog and the right of answering any of the suspicious seeming messages coming through the comment form is reserved, readers please take a kind note of it. ----- 00000 ----- महत्त्वाचे निवेदन - भूतकाळातील थोडक्या कालावधीकरता झालेल्या माझ्या ओळखीच्या आधारावर स्वतःला माझे तथाकथित मित्र म्हणवून घेणार्‍या काही जणांनी पूर्वी मी वारंवार समज दिल्यानंतरही, माझ्याशी तत्कालीन पद्धतीच्या मैत्रीच्या मर्यादा ओलांडणारे, मनस्ताप देणारे, आक्षेपार्ह वर्तन केले, त्यामुळे अशा मैत्रीच्या मर्यादा ओलांडणार्‍यांना मी माझे मित्र मानत नाही. त्यामुळे माझ्या कोणत्याही ब्लॉगवर आलेल्या त्यांच्या कॉमेंट्स प्रकाशित करणे किंवा त्यांना उत्तर देणे, किंवा त्यांच्या इमेलला उत्तर देणे, किंवा त्यांच्या फेसबुकसारख्या कोणत्याही सोशल वेबसाईटवर आलेल्या फ्रेंड इन्व्हाईटला ऍक्सेप्ट करणे, किंवा त्यांनी ब्लॉगवरील कॉमेंट फॉर्मद्वारा पाठवलेल्या निरोपाला उत्तर देणे यासाठी मी बांधील नाही. त्यामुळे उपरोल्लेखित व्यक्तिंनी आधी उल्लेख केलेल्या कोणत्याही प्रकारे किंवा दुसर्‍या एखाद्या व्यक्तीला मध्ये घालून तिच्याद्वारे किंवा बनावट प्रोफाईल तयार करून त्याद्वारे किंवा इतर कोणत्याही प्रकारे, ब्लॉग किंवा इतर कोणत्याही माध्यमातून माझ्याशी प्रत्यक्ष वा अप्रत्यक्ष प्रकारे संपर्क साधण्याचा प्रयत्न केल्याचे आढळल्यास किंवा मला मनस्ताप होईल अशा प्रकारचे कोणतेही कृत्य त्यांनी केल्याचे आढळल्यास, त्यावर योग्य ती कारवाई करण्यात येईल याची कृपया नोंद घ्यावी. तसेच या सर्व प्रकारामुळे ब्लॉगवर आलेल्या संशयास्पद वाटणार्‍या सर्व कॉमेंट्स प्रकाशित करण्याचे आणि कॉमेंट्स फॉर्मद्वारे आलेल्या संशयास्पद वाटणार्‍या कोणत्याही निरोपाला उत्तर देण्याचे अधिकार राखून ठेवण्याचा निर्णय घेण्यात आला आहे, याची वाचकांनी कृपया नोंद घ्यावी. --000--

Thursday, July 7, 2011

Shimla, Kullu, Manali trip – Part 9

We had decided to go out for Delhi sight seeing at nine thirty in the morning. But at early morning we changed our plan and decided to go out earlier to see Akshardham temple from it’s outside. We were going there by Metro railway. We went walking to the Metro railway station. There we got plastic coupons as the tickets. That coupon was only for single journey. Return tickets are not sold there. There were simple stairs and escalators for going up. Next to it we had to go through metal detector and scan our bags in scanner. Once it was done, then we had to keep our coupon on the machine placed in front. The small iron doors of the machines get opened for some seconds when coupon is kept on machine. Then taking the coupon with us we had to go in. We had to keep the coupon carefully till the travel was over. There were no benches on platform to sit. But there was not much rush of people.

The Metro railway came in short time. We were thinking that there will not be much rush in train, but we were shocked to see the rush in train. We left that train in the doubt, whether all of us could climb in that train or not. There was rush in train, but people were in no hurry of climbing in or getting down. We were assured after guessing that all of us will climb in the train before the automatic doors of train will get closed. The next train came, there was also rush in that train, but we all climbed in that train neatly. It was announced on the speakers of train that, which will be the next station and doors from which side will be opened for it. Apart from it route of train and names of stations were given on the upper side of the door. The red lights were glimmering on the names of stations which were crossed earlier. The green light was glimmering on the name of station which was coming next. People were getting down very leisurely after the station was coming. Like in Mumbai people were in no hurry of getting down before the station was coming. We got down at Akshardham station.

There was again that machine in front of us while going out of the station. Now we had to keep our coupon on the machine and then put it in the slot of machine after the door was opened and immediately came out of that door. If it was messed up, then it was not possible to come out of the station without the help of railway staff. Finally we all came out of the station. Akshardham temple is near from there. We went there walking and just saw that temple from outside. We heard that it takes about four hours to see the Akshardham temple from inside. It was seeming from outside how magnificent the surroundings of Akshardham temple was. From there we came to the hotel by again traveling in Metro railway and left the hotel taking our luggage with us.




Our bus driver left us in the surroundings of Red Fort near Chandani Chowk. We were much hungry now as we hadn’t done our breakfast at morning. So we went into the hotel. There waiter served the dishes on our table which were ordered by other people, one dish in our order was not served. Finally after talking with the manager all our dishes were served. Too much time was passed in all this fuss. From there we went to the next famous shop to purchase Petha (a sweet) and other sweets. There was much rush in that shop. So it was noon till our shopping was over. We were not wishing to visit Red Fort in hot Sunlight of the afternoon. So some of us saw the Red Fort from outside and returned in the bus. Others went to see the Red Fort from inside.

Our fellow travelers returned after watching Red Fort. Now no one wanted to stroll in Delhi in the hot afternoon. Rajdhani express was departing at four thirty p.m.. So driver told us that he will take a round of back side of Rashtrapati Bhavan, Rajpath and Bungalows of Ministers and show it to us from the bus. We were agreed. Watching all those places we came near the Bungalow 1, Safdarjung Road. Indira Gandhi was assassinated in the yard of this Bungalow. Now this Bungalow is turned up into the memorial of Indira Gandhi and Rajiv Gandhi. There driver stopped his bus and we went to see that memorial. Police checked our purses after going inside through metal detector. Those who had water bottles, had to keep them outside only.

At inside photos of Indira Gandhi and enlarged photos of news about her were put up on the wall. Apart from that her Sari, Chappals (shoes) and bag which she had worn on the day of her assassination were arranged in one showcase. In the next room kept the sari which was made by the thread spun by Jawaharlal Nehru himself by his hands and was given to Indiraji for her wedding and other utensils used for wedding. Next to it the Awards of Indiraji, her wardrobe, her string of Rudraksha was kept in one room for seeing.

In the next room there was a grand personal library of Rajivji. In the next room photos of Rajiv Gandhi and enlarged photos of news about him were put up on the wall. Along with it Rajivji’s pilot license and the tool box filled with different machines were also kept there. In the next room Rajivaji’s pant which was worn on the day of his assassination and torn into shreds due to bomb blast, and his boots and socks which were in quite good condition were kept in a showcase. Next to it there was bedroom of Rajiv Gandhi. After coming out of it, we saw the path where Indira Gandhi was assassinated. That path was covered with plates of glass. A cloth is placed where Indiraji was fallen down and it is covered by a big transparent glass. All this is worthy of watching at ease. But that day there was much rush, so we didn’t see it properly. And also we had to catch Rajdhani Express, so from there we went in a hurry.

From there we directly reached to the station from our bus. By going through metal detector and by scanning our luggage in scanner we started to climb the bridge. Rajdhani was stopped at platform, when we were reached at the platform. Our coach was much ahead. We searched our coach and climbed in it. After short time train was started. Our return journey was started now. Once again the cycle of late afternoon meal, tea, soup, dinner was started in Rajdhani. All of us were tired, so we slept immediately after the dinner was over. We were waiting for Mumbai after our morning breakfast was over. We were feeling the exhaustion caused by the travel. We got down at Mumbai Central station and sat in the local train to which we were used of. We felt very good. After reaching the home we were realized that the pleasant trip is now over and started our routine life.

सिमला, कुलू, मनाली ट्रीप भाग ९

सकाळी आम्ही साडेनऊला दिल्ली बघण्याकरता बाहेर पडणार होतो. पण आयत्यावेळी बेत बदलला आणि सकाळी लवकर बाहेर पडून अक्षरधाम मंदिर बाहेरून बघायचे असे ठरले. तिथे आम्ही मेट्रो रेल्वेने जाणार होतो. आम्ही चालत मेट्रोच्या स्टेशनला गेलो. तिथे तिकीट म्हणून प्लॅस्टिकचे कूपन मिळाले. हे कूपन फक्त सिंगल जर्नीसाठी होते. तिथे रिटर्न तिकीट मिळत  नव्हते. वरती जाण्यासाठी साधे जिने आणि सरकते जिने होते. पुढे आम्हांला मेटल डिटेक्टरमधून जावे लागणार होते आणि स्कॅनरमधून बॅगा स्कॅन करून घ्याव्या लागणार होत्या. ते झाले, की पुढे असलेल्या यंत्रापुढे आपले कूपन ठेवायचे होते. कूपन ठेवले, की यंत्राची छोटी लोखंडी दारे काही सेकंदापुरती उघडली जातात. त्यातून आम्हांला आमचे कूपन बरोबर घेऊन आत जायचे होते. कूपन प्रवास संपेपर्यंत जपून ठेवायचे होते. प्लॅटफॉर्मवर लोकांना बसायला बेंच नव्हते. पण लोकांची फारशी गर्दी नव्हती.

थोड्याच वेळात मेट्रो ट्रेन आली. ट्रेनला गर्दी नसेल, असा विचार करणारे आम्ही ट्रेनमधली गर्दी बघून हबकलो. ट्रेनमध्ये सगळ्यांना चढायला जमेल की नाही या शंकेने आम्ही ती ट्रेन सोडून दिली. ट्रेनमध्ये गर्दी होती, पण चढण्याउतरण्यासाठी लोकांची घाई नव्हती. ट्रेनचे अ‍ॅटोमॅटीक दरवाजे बंद होईपर्यंत आम्ही सगळे ट्रेनमध्ये चढू शकलो असतो, हा अंदाज आल्यावर आम्ही निर्धास्त झालो. पुढची ट्रेन आली, तिलाही गर्दी होती, पण आम्ही सगळे ट्रेनमध्ये व्यवस्थित चढलो. ट्रेनमध्ये "पुढचे स्टेशन कोणते आहे, त्यासाठी कोणत्या बाजूचे दरवाजे उघडले जातील" याच्या सूचना स्पीकरवरून दिल्या जात होत्या. त्याशिवाय दाराच्या वरच्या बाजूला ट्रेनचा मार्ग आणि स्टेशन्सची नावे दिलेली होती. जी स्टेशन्स पार केली आहेत, त्यांच्या नावावर लाल दिवे लुकलुकत होते. जे पुढचे स्टेशन यायचे आहे त्याच्या नावावर हिरवा दिवा लुकलुकत होता. स्टेशन आल्यावर लोक अगदी सावकाश उतरत होते. मुंबईसारखी स्टेशन येण्याच्या आधीच उतरण्याची घाई लोकांना नव्हती. आम्ही अक्षरधाम स्टेशनला उतरलो.

स्टेशनमधून बाहेर पडतांना पुन्हा समोर यंत्र होते. आता त्या यंत्रावर कूपन ठेवून दार उघडले, की यंत्राच्या खाचेत कूपन आत टाकायचे होते आणि मगच दारातून पटकन बाहेर पडायचे होते. यात जर काही घोटाळा झाला, तर रेल्वेच्या माणसांनी मदत केल्याशिवाय बाहेर पडणे शक्य नव्हते. अखेर एकदाचे सगळे स्टेशनबाहेर आलो. तिथून अक्षरधाम मंदिर जवळच आहे. तिथे चालत गेलो आणि मंदिराचे बाहेरूनच दर्शन घेतले. अक्षरधाम मंदिर आतून बघायला चार तास लागतात असे ऐकले होते. बाहेरूनही मंदिराचा परिसर तेवढा भव्य आहे हे जाणवत होते. तिथून परत आम्ही मेट्रो रेल्वेचा प्रवास करून हॉटेलवर आलो आणि सामान घेऊन हॉटेल सोडले.


 
 
 
आमच्या बस ड्रायव्हरने आम्हांला लाल किल्ल्याच्या परिसरात चांदणीचौकाजवळ सोडले. सकाळी काही नाश्ता न केल्याने आता चांगलीच भूक लागली होती. त्यामुळे आम्ही आमचा मोर्चा एका हॉटेलकडे वळवला. तिथे दुसर्‍या व्यक्तीने मागवलेले पदार्थ वेटरने आमच्या टेबलावर आणून ठेवले, आमच्या ऑर्डरपैकी एक पदार्थ आलाच नाही. शेवटी मॅनेजरशी बोलल्यावर एकदाचे सर्व पदार्थ टेबलावर आले. या गोंधळात बराच वेळ गेला. तिथून मग आमचा मोर्चा पेठा आणि इतर मिठाई खरेदी करण्यासाठी पुढच्या प्रसिद्ध दुकानाकडे वळला. या दुकानात बरीच गर्दी होती. त्यामुळे सर्वांची खरेदी होईपर्यंत सूर्य मध्यान्ही आला होता. आता या भर दुपारच्या उन्हात लाल किल्ला हिंडण्याची आमची इच्छा नव्हती. त्यामुळे लाल किल्ल्याचे बाहेरूनच दर्शन घेऊन आम्ही काहीजण बसमध्ये परत आलो. बाकीचे लाल किल्ला आतून बघायला गेले.

लाल किल्ला बघून आमचे सहप्रवासी परत आले. आता कोणालाच दुपारच्या या उन्हात दिल्लीत हिंडायचं नव्हतं. राजधानी एक्स्प्रेस संध्याकाळी साडेचारला सुटणार होती. मग ड्रायव्हरने आम्हांला राष्ट्रपती भवनाची मागची बाजू, राजपथ, मंत्र्यांचे बंगले हा सगळा परिसर फिरवून बसमधून दाखवतो, म्हणून सांगितले. आम्ही होकार दिला. तो सगळा परिसर पाहत आम्ही १, सफदरजंग रोड या बंगल्यापाशी आलो. याच बंगल्याच्या आवारात इंदिरा गांधींची हत्या झाली होती. आता त्या बंगल्याला इंदिरा गांधी आणि राजीव गांधी यांच्या स्मारकात रुपांतरीत केले आहे. तिथे ड्रायव्हरने बस थांबवली आणि आम्ही ते स्मारक बघायला गेलो. मेटल डिटेक्टरमधून आत गेल्यावर पोलिसांनी आमच्या पर्स चेक केल्या. ज्यांच्याजवळ पाण्याच्या बाटल्या होत्या, त्यांना त्या बाहेरच ठेवाव्या लागल्या.

आतमध्ये इंदिरा गांधींचे फोटो आणि त्यांच्याबद्दलच्या आलेल्या वर्तमानपत्रातल्या बातम्यांचे मोठे केलेले फोटो भिंतीवर लावले होते. त्याशिवाय त्यांची हत्या झाली, त्या दिवशी त्या जी साडी नेसल्या होत्या, ती साडी, चपला, खांद्यावरची झोळी या वस्तू एका शोकेसमध्ये मांडून ठेवल्या होत्या. पुढे एका दालनात इंदिराजींना लग्नाच्या वेळी जवाहरलाल नेहरूंनी स्वतःच्या हाताने सूत कातून त्याची तयार केलेली जी साडी दिलेली होती, ती साडी आणि विवाहविधीच्या वेळी वापरली गेलेली भांडी इत्यादी वस्तू ठेवल्या होत्या. अजून पुढे इंदिराजींना मिळालेले पुरस्कार, त्यांचा वॉर्डरोब, त्यांची रूद्राक्षमाळ हे एका दालनात बघायला ठेवले होते.

पुढच्या दालनात राजीवजींची भलीमोठी वैयक्तिक लायब्ररी होती. त्यापुढच्या दालनात राजीव गांधीचे फोटो आणि त्यांच्याविषयीच्या बातम्यांचे फोटो भिंतीवर लावलेले होते. त्याचबरोबर राजीवजींचे पायलट लायसन्स, त्यांचा विविध यंत्रांनी भरलेला टूल बॉक्स हेही तिथे ठेवलेले होते. पुढे एका दालनात राजीवजींची हत्येच्या वेळी घातलेली आणि बॉम्बस्फोटाने चिंध्या झालेली पॅंट, त्यांचे बर्‍यापैकी शाबूत असलेले बूट आणि मोजे एका शोकेसमध्ये ठेवलेले होते. त्याच्यापुढे राजीव गांधींची बेडरूम होती. तिथून बाहेर आवारात आल्यानंतर इंदिराजींची जिथे हत्या झाली तो मार्ग दिसला. तो मार्ग काचेच्या प्लेट्सनी झाकला होता. जिथे इंदिराजी कोसळल्या होत्या, तिथे एक चादर ठेवून, त्यावर मोठी पारदर्शक काच लावली आहे. हे सारे निवांतपणे बघण्यासारखे आहे. पण त्या दिवशी तिथे खूप गर्दी असल्याने ते नीट बघता आले नाही. आणि आम्हांला राजधानी एक्स्प्रेस पकडायची असल्याने आम्ही तिथून घाईने निघालो.

तिथून आम्ही बसने थेट स्टेशनला गेलो. मेटल डिटेक्टरमधून आत जाऊन आणि सामान स्कॅनरने स्कॅन करून आम्ही पूल चढायला लागलो. आम्ही प्लॅटफॉर्मवर पोहोचलो, तेव्हा राजधानी प्लॅटफॉर्मला लागलेली होती. आमचा डबा खूप पुढे होता. आम्ही आमचा डबा शोधला आणि डब्यात चढलो. थोड्या वेळाने गाडी चालू झाली. आमचा परतीचा प्रवास आता चालू झाला होता. पुन्हा राजधानीमधले संध्याकाळचा नाश्ता, चहा, सूप, जेवण ह्याचे चक्र सुरू झाले. त्या दिवशी मात्र सगळे दमले असल्याने जेवण झाल्यावर लगेच निद्राधीन झाले. सकाळी नाश्ता झाल्यावर आम्हांला मुंबईचे वेध लागले होते. प्रवासाचा शीणही जाणवत होता. मुंबई सेंट्रल स्टेशनला उतरलो आणि आमच्या सवयीच्या असलेल्या लोकल ट्रेनमध्ये बसलो. खूप बरे वाटले. घरी पोहोचल्यावर ही सुखद ट्रीप संपल्याची जाणीव झाली आणि आमचे रूटीन लाईफ चालू झाले.