--000-- Important statement - Some of those who are calling themselves as my so-called friends on the basis of acquaintance which has happened in a short duration of past time, behaved with me in past in a manner which was crossing over the limits of friendship in that time, vexatious, objectionable even after the frequent admonitions given by me, so I do not consider them as my friends who crosses over the limits of friendship. So I am not duty-bound to publish or answer their comments which are given on any of my blogs, or to answer their email, or to accept their friend invite on any of the social website like facebook, or to answer their messages sent through the comment form on blog. So please take a kind note that if it will be found out that the abovementioned persons tried to contact with me directly or indirectly by any types of means mentioned before or through any other person by incuring him / her inbetween or by maknig fake profile through it or by any other means, through the blog or through any other medium or if it will be found out that they have done any type of act which is vexatious for me, then proper action will be taken on it. Also by all this incidence the decision is taken that the right of publishing all the suspicious seeming comments given on the blog and the right of answering any of the suspicious seeming messages coming through the comment form is reserved, readers please take a kind note of it. ----- 00000 ----- महत्त्वाचे निवेदन - भूतकाळातील थोडक्या कालावधीकरता झालेल्या माझ्या ओळखीच्या आधारावर स्वतःला माझे तथाकथित मित्र म्हणवून घेणार्‍या काही जणांनी पूर्वी मी वारंवार समज दिल्यानंतरही, माझ्याशी तत्कालीन पद्धतीच्या मैत्रीच्या मर्यादा ओलांडणारे, मनस्ताप देणारे, आक्षेपार्ह वर्तन केले, त्यामुळे अशा मैत्रीच्या मर्यादा ओलांडणार्‍यांना मी माझे मित्र मानत नाही. त्यामुळे माझ्या कोणत्याही ब्लॉगवर आलेल्या त्यांच्या कॉमेंट्स प्रकाशित करणे किंवा त्यांना उत्तर देणे, किंवा त्यांच्या इमेलला उत्तर देणे, किंवा त्यांच्या फेसबुकसारख्या कोणत्याही सोशल वेबसाईटवर आलेल्या फ्रेंड इन्व्हाईटला ऍक्सेप्ट करणे, किंवा त्यांनी ब्लॉगवरील कॉमेंट फॉर्मद्वारा पाठवलेल्या निरोपाला उत्तर देणे यासाठी मी बांधील नाही. त्यामुळे उपरोल्लेखित व्यक्तिंनी आधी उल्लेख केलेल्या कोणत्याही प्रकारे किंवा दुसर्‍या एखाद्या व्यक्तीला मध्ये घालून तिच्याद्वारे किंवा बनावट प्रोफाईल तयार करून त्याद्वारे किंवा इतर कोणत्याही प्रकारे, ब्लॉग किंवा इतर कोणत्याही माध्यमातून माझ्याशी प्रत्यक्ष वा अप्रत्यक्ष प्रकारे संपर्क साधण्याचा प्रयत्न केल्याचे आढळल्यास किंवा मला मनस्ताप होईल अशा प्रकारचे कोणतेही कृत्य त्यांनी केल्याचे आढळल्यास, त्यावर योग्य ती कारवाई करण्यात येईल याची कृपया नोंद घ्यावी. तसेच या सर्व प्रकारामुळे ब्लॉगवर आलेल्या संशयास्पद वाटणार्‍या सर्व कॉमेंट्स प्रकाशित करण्याचे आणि कॉमेंट्स फॉर्मद्वारे आलेल्या संशयास्पद वाटणार्‍या कोणत्याही निरोपाला उत्तर देण्याचे अधिकार राखून ठेवण्याचा निर्णय घेण्यात आला आहे, याची वाचकांनी कृपया नोंद घ्यावी. --000--

Monday, May 30, 2011

Shimla, Kullu, Manali trip – Part 1

In last few years due to some problems, we hadn’t gone for travelling anywhere except visiting to our relatives for some reasons. So a curiosity mixed with anxiety was gathered in the mind, when a ten days Shimla, Kullu, Manali trip from 9th May to 18th May was arranged this year. It was us and our relatives, total ten of us from three families, were going for the trip.

I was doubtful about my injured knee, whether it will be concomitant with me, but my doctor advised me to go for trip without any worry by using “knee cap” and all of us started to be prepared for trip. We packed our bags along with clothes, sweaters, shawls and first aid medicines and reached at Mumbai Central station on the afternoon of 9th. We settled in the Rajdhani Express departing at 4.30 p.m. afternoon.

Railway staff gave each of us, one bottle of mineral water in short time after departure of Rajdhani Express. After it we got the paper to read. Then each of us got napkin and behind it came their late afternoon meal. Bread, butter, Jam, Samosa, Tomato Ketchup, Soft drink along with Mukhshuddhi (fennel) was it’s full menu. We were not able to open up Tomato ketchup’s packet out of it, then came out the scissor from the baggage; It was a prelude that every thing taken for, if it will be needed will be of use to us.

Tea came immediately, after the late afternoon meal was over. Then soon after the short time has passed, came Tomato Soup, Butter and Bread sticks which were given before dinner at evening. In a short time after tasting it, dinner was served at 9.30 p.m. The tray came in front of us, filled with Dal Fry, Jira Rice, Matar Paneer, Roti, Pickle, Curd, Salad, but now we do not had the wish to eat much. After the dinner was over, immediately Ice cream was served.

It was not known how the time was passed in all that. No separate time pass was done to pass the time. Most of the travelers lied down their births and were ready to sleep after the dinner. But we were playing cards for some time, because six of us got a separate compartment for ourselves. Most of the card games were now forgotten, but we were playing trying to remember it. At last we were ready to sleep at eleven.

At night we didn’t got calm sleep, but still we slept good. All woke up at morning till five thirty to six a.m.. Tea was served till we brushed up and got paper to read. Then after some time the morning breakfast was served which was consisting of Bread, butter, Jam, Cutlet, Tomato Ketchup, Soft drink along with Mukhshuddhi (fennel). After it again tea was served. Then merely started the Railway staff’s hurry for collecting the napkins, pillows, bedcovers, blankets which were given to us. We also sat all prepared.

Now all our attention was attracted towards the view seeing out of the window. Crops were looking ripened on the plain land which was spread afar. Grain stores made up of cow dung cake were seen in between in the fields. A canal was seeming flowing somewhere. At one place we caught a glimpse of two three peacocks sat on a tree near a canal. Houses with plain top were looking when any village came near. The walls were not plastered with cement because the raining is much less there. Walls of houses were seemed to be made up of only bricks.

Big buildings were seemed around when Delhi came near. Local train of Delhi was also seemed. At last our Rajdhani Express stopped at Delhi by crossing every station and we got down at Delhi on eight thirty a.m.. To travel next from Delhi we decided a twelve sitter bus. Bus driver was to stop with bus outside Delhi station. He was called accordingly. According to driver’s suggestion, we came down by bridge out of Delhi station and sensed the stroke of hot Sunlight.

सिमला, कुलू, मनाली ट्रीप भाग १

गेल्या काही वर्षांत काही अडचणींमुळे, नातेवाईकांकडे काही निमित्ताने जाणे झाल्याचे सोडले, तर इतर कोणत्याच ठिकाणी आमचे फिरणे झाले नव्हते. त्यातही महाराष्ट्राबाहेर आम्ही बर्‍याच वर्षांत गेलो नव्हतो. त्यामुळे यावर्षी ९ मे ते १८ मे अशी दहा दिवसांची सिमला, कुलू, मनाली ट्रीप ठरवल्यामुळे मनात एक कुतुहलमिश्रीत संमिश्र हूरहूर दाटली होती. आम्ही आणि आमचे नातेवाईक असे तीन कुटुंबातले सगळे मिळून एकून दहा जण ट्रीपला जाणार होतो.

ट्रीपला जातांना माझा दुखावलेला गुडघा साथ देईल की नाही याबद्दल मी साशंक होते, पण मला डॉक्टरांनी "नी कॅप" वापरून निर्धास्तपणे ट्रीपला जाण्याचा सल्ला दिला आणि आमची सर्वांची ट्रीपला जाण्याची तयारी चालू झाली. कपडे, स्वेटर, शाली आणि प्रथमोपचाराची औषधे सोबत घेऊन आम्ही आमच्या बॅगा भरल्या आणि ९ तारखेला दुपारी मुंबई सेंट्रल स्टेशन गाठले. दुपारी ४.३० ला सुटणार्‍या राजधानी एक्स्प्रेसमध्ये आम्ही स्थानापन्न झालो.

राजधानी एक्स्प्रेस सुटल्यानंतर थोड्याच वेळात रेल्वेच्या कर्मचार्‍यांनी प्रत्येकाला मिनरल वॉटरची एक-एक बाटली दिली. त्यानंतर वाचायला पेपर मिळाला. मग प्रत्येकाला नॅपकीन मिळाले आणि लागोपाठ त्यांचा मधल्या वेळेचा नाश्ता आला. ब्रेड, बटर, जाम, सामोसा, टोमॅटो केचअप, सॉफ्ट ड्रिंक आणि सोबत मुखशुद्धी असा त्याचा पोटभर मेनू होता. त्यापैकी टोमॅटो केचअपचे पाकीट हाताने फोडता येईना, मग लगेच सामानातली कात्री बाहेर आली; गरज पडली तर, म्हणून बरोबर घेतलेल्या प्रत्येक बारीक-सारीक वस्तूचा आम्हांला पुढे उपयोग होणार होता, याची ही नांदीच होती.

नाश्ता संपल्यानंतर, मग लगेच चहा आला. त्यानंतर मध्ये थोडा वेळ जातो न जातो तोच रात्रीच्या जेवणापूर्वी दिले जाणारे संध्याकाळचे टोमॅटो सूप, बटर आणि ब्रेड स्टीक्स आल्या. त्याचा आस्वाद घेतल्यानंतर थोड्याच वेळात साडेनऊला रात्रीचे जेवण दिले गेले. दाल फ्राय, जिरा राईस, मटार पनीर, रोटी, लोणचे, दही, सॅलड असे भरलेला ट्रे समोर आला, पण आता फार काही जेवण्याची इच्छा उरली नव्हती. जेवण झाल्यावर लगेच आईस्क्रीम आले.

या सगळ्यात वेळ कसा निघून गेला ते कळलेच नव्हते. वेळ जाण्यासाठी काही वेगळा टाईमपास करावा लागला नाही. जेवण झाल्यावर बहुतेक प्रवाशांनी त्यांचे बर्थ आडवे टाकून झोपण्याची तयारी केली होती. आमच्यापैकी सहा जणांचे मिळून एक स्वतंत्र कंपार्टमेंट आम्हांला मिळाल्यामुळे आम्ही मात्र थोडावेळ पत्ते खेळत बसलो होतो. पत्त्यांचे बरेचसे खेळ आता विस्मरणात गेले होते, ते आठ्वण्याचा प्रयत्न करत आम्ही खेळत होतो. अखेर अकरा वाजता आम्हीही झोपायची तयारी केली.

रात्री शांत झोप लागली नाही, तरीही बर्‍यापैकी झोप झाली. सकाळी साडेपाच सहा वाजेपर्यंत सगळे उठले. तोंड धुवून झालंय तेवढ्यात सकाळचा चहा आला आणि पेपरही वाचायला मिळाला. त्यानंतर थोड्याच वेळात ब्रेड, बटर, जाम, कटलेट, टोमॅटो केचअप, सॉफ्ट ड्रिंक आणि सोबत मुखशुद्धी असा सकाळचा नाश्ता आला. नंतर पुन्हा एक चहा झाला. त्यानंतर मात्र रेल्वेच्या कर्मचार्‍यांची दिलेले नॅपकीन, उशा, चादरी, ब्लॅंकेट्स गोळा करण्याची घाई चालू झाली. आम्हीही आमचे सगळे आवरून बसलो.

आता सगळ्यांचे लक्ष खिडकीतून बाहेर दिसणार्‍या दृश्याकडे वेधले गेले होते. दूरपर्यंत पसरलेल्या सपाट जमिनीवर शेते पिकवलेली दिसत होती. शेतांमध्ये शेणाच्या गोवर्‍यांनी बनवलेली धान्य साठवण्याची पेवे मधूनच दिसत होती. एखादा कालवा वाहतांना दिसत होता. एका ठिकाणी कालव्याजवळ झाडावर बसलेले दोनतीन मोरही दिसले. गाव जवळ आलं की धाब्याची घरं दिसायची. तिकडे पाऊस कमी पडत असल्याने भितींना सिमेंटचा गिलावा केलेला नव्हता. घरांच्या भिंती नुसत्या विटांच्याच दिसत होत्या.

दिल्ली जवळ आल्यानंतर मात्र आजूबाजूला मोठ्या इमारती दिसायला लागल्या. दिल्लीची लोकल ट्रेनही दिसू लागली. अखेर एक एक स्टेशन पार करत शेवटी आमची राजधानी एक्स्प्रेस दिल्लीला थांबली आणि साडेआठ वाजता आम्ही दिल्लीला उतरलो. दिल्लीपासून पुढचा प्रवास करण्यासाठी आम्ही एक बारा सीट्सची बस ठरवली होती. बसचा ड्रायव्हर बस घेऊन दिल्ली स्टेशनबाहेर थांबणार होता. त्याला तसा फोन केला होता. ड्रायव्हरच्या सूचनेप्रमाणे आम्ही रेल्वेचा पूल उतरून दिल्ली स्टेशनबाहेर आलो आणि उन्हाचा तडाखा जाणवला.

Monday, May 23, 2011

Caterpillar and three pupae

I had a glance on my plants before I was going for my ten days Shimla, Kullu, Manali trip. It was told to others to water the plants. As usual butterflies had laid their eggs on Passionflower's leaves. Some of the larvae hatched from the eggs and they started to nibbling Passionflower's leaves. Each time these larvae eat all the leaves of Passionflower. I tolerate it in hope that they will be cocooned. But each time sparrows eat these larvae. And it was certainly decided that I never have got to see the life cycle of butterfly. I ignored those larvae in expectation of happening the same thing mostly and went for my trip.

I had a glance on plants after I came from trip. Plants were remained green because of watering. Just like every time all leaves of Passionflower were got nibbled. I saw three pupae in different stages of development and one big caterpillar when I observed the Passionflower plant after two days. I kept my camera batteries for charging. But I didn't get good photos yesterday due to wind. Merely today I got clear photos after taking photos using the macro lens on camera. So I decided to
immediately put these photos on blog through writing a blog -post. (I am also writing detailed post on my trip. I hope, soon that post will be published.) I am giving photos below in a slideshow. I hope to get photos in future developmental state of butterflies. If I will get those photos, then I will put it in next post.

Slideshow -

सुरवंट आणि तीन कोष

दहा दिवसांच्या सिमला, कुलू, मनाली ट्रीपला जाण्यापूर्वी मी माझ्या झाडांकडे एक नजर टाकली. झाडांना पाणी घालायला इतरांना सांगून ठेवले होते. कृष्णकमळाच्या पानांवर नेहमीप्रमाणे फुलपाखरांनी अंडी घातली होती. काही अंड्यातून अळ्या बाहेर येऊन त्यांनी कृष्णकमळाची पाने कुरतडायला सुरूवात केली होती. दरवेळी ह्या अळ्या कृष्णकमळाची सगळी पाने खाऊन टाकतात. त्यांचे कोष बनायला सुरूवात होईल या आशेने मी ते सहन करते. पण प्रत्येकवेळी चिमण्या ह्या अळ्यांना खाऊन टाकतात. आणि फुलपाखराचे जीवनचक्र मला कधीच बघायला मिळत नाही, हे अगदी ठरलेले होते. यावेळीही बहुधा तसेच होईल या अपेक्षेने, मी त्या अळ्यांकडे फारसे लक्ष दिले नाही आणि ट्रीपला निघून गेले.

ट्रीपहून परत आल्यावर मी झाडांवर एक नजर टाकली. पाणी मिळाल्यामुळे झाडे हिरवीगार राहिली होती. कृष्णकमळाची सगळी पाने नेहमीप्रमाणेच कुरतडली गेली होती. दोन दिवसांनी कृष्णकमळाचे काळजीपूर्वक निरिक्षण केल्यावर मला त्यावर फुलपाखराचे तीन वेगवेगळ्या अवस्थेतले कोष दिसले आणि एक मोठा सुरवंटही दिसला. मी कॅमेर्‍याचे सेल चार्जिंगला लावले. पण काल मला वार्‍यामुळे चांगले फोटो मिळू शकले नाहीत. आज मात्र कॅमेर्‍याला मॅक्रो लेन्स लावून फोटो काढल्यावर सुस्पष्ट फोटो मिळाले. त्यामुळे लगेच एक ब्लॉग-पोस्ट लिहून हे फोटो ब्लॉगवर टाकायचे ठरविले. (ट्रीपवरही सविस्तर पोस्ट लिहित आहे. आशा करते की लवकरच ती पोस्टही प्रकाशित केली जाईल.) खाली स्लाइडशोमध्ये फोटो देत आहे. फुलपाखरू मोठे झालेल्या स्थितीतले फोटो मला मिळावेत अशी आशा करते. ते फोटो मिळाले तर ते पुढच्या पोस्टमध्ये टाकेन.

स्लाइडशो -